Notice: This is the official website of the All Empires History Community (Reg. 10 Feb 2002)

  FAQ FAQ  Forum Search   Register Register  Login Login

Was there a genocide in 1915?

 Post Reply Post Reply Page  <1234 10>
Author
akıncı View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 12-Mar-2005
Location: Turkey
Online Status: Offline
Posts: 1449
  Quote akıncı Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Topic: Was there a genocide in 1915?
    Posted: 13-Apr-2005 at 14:21
Originally posted by iskenderani

111. THE REASONS FOR TURKISH SILENCE

Why is discussion of the Arrnenian Genocide a taboo? Why do we Turks have the feeling that lightning has struck our bones whenever the theme is addressed? What are the reasons for this sensitivity and indisposition? At first these reactions appear difficult to comprehend. If it wishes, Turkey can recognize the fact of genocide, at the same time asserting that it had no connection to the act. There is sufficient material available to justify doing this. Turkey maintains that it is a completely new state. Official history propounds the thesis that the war of liberation was also directed against the Ottoman rulers. Moreover, a few members of the Ittihad party that organized the genocide were brought before the court in 1926, and some of them were executed. Even if an explanation along the lines of "it is indeed regrettable, but we did not do it, it was the Ottomans" would meet with strong objections, it could be seen as a normal, expected pattern of response.

Ittihad party had nothing to do with it.If you know anything about them say things you know.Armenians started it

Why didn't the ottomans commit the genocide when they invaded there?(If they are so bloodthirsty)

We do not feel a shock but righteus anger when we are blamed of bloodthirst

And you can't adress Turkey for the Past

"I am the scourage of god appointed to chastise you,since no one knows the remedy for your iniquity exept me.You are wicked,but I am more wicked than you,so be silent!"
              
Back to Top
dark_one View Drop Down
Baron
Baron


Joined: 04-Sep-2004
Location: Russian Federation
Online Status: Offline
Posts: 454
  Quote dark_one Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 15:42
Assyrian guy put a number of 750.000 Assyrian death toll. Very interesting indeed. But more interestingly our Russian forumer claim that there is a Russian genocide too. (Or was it a joke?).

I'm a quarter Armenian. My Armenian relatives lived peacefully near the Turkish border in 1915.
Back to Top
Alparslan View Drop Down
Colonel
Colonel


Joined: 07-Aug-2004
Online Status: Offline
Posts: 517
  Quote Alparslan Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 16:00

 

This issue is not a taboo in Turkey but contrary it is a taboo in many European countries. They are assumed to be democratic.

Tonight there will be discussion TV program about so-called Armenian genocide on Franco-German TV channel ARTE. Turkish embassy of Paris has protested the channel since they did not invite Turkish side. The program will be again one-sided and biased. Anybody knows the views of  Turkish side.

Taner Akcam is not an historian.   

Back to Top
Guests View Drop Down
Guest
Guest
  Quote Guests Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 16:46

Why do you people get unified when there appears any anti-Turkish topic? Is this hatred so deep?

Alparslan defined Taner Akcam in the best way, but you keep on giving examples about his ideas and repots.

The Turkish government is still calling all European and Armenian Historians to meet and discuss this non-sense topic, and prove the truth by giving population records and millions of resources from Ottoman records, and even travelling them Eastern Anatolian villages.

But these cannot be enough to feed the Armenian's and European's greed and hatred, so we should try to feed some of them a little to keep themaway from attacking us.

If you are too obstinate on giving some Turkish treators' non-sense comments about a topic which even he doesnt have any real knowledge about, here is something from an old Armenian prime minister:

The Armenian Revolutionary Federation (Dashnagtzoutiun) has nothing to do any more.
The Manifesto of Hovhannes Katchaznouni, First Prime Minister of the Independent Armenian Republic.
Translated from the original by Matthew A. Callender, Edited by John Roy Carlson (Arthur A. Derounian).
Published by the Armenian Information Service Suite 7D, 471 Park Ave. New York 22 - 1955.


This is a summary of an important book, entitled « The Armenian Revolutionary Federation (Dashnagtzoutiun) Has Nothing To Do Any More ».

The author is Hovhannes Katchaznouni (1), the first Prime Minister of the independent Armenian Republic. It is actually a manifesto, which he had presented to the Convention of foreign branches of the Armenian Revolutionary Federation convened in April 1923 in Bucharest, Romania. Convinced that the questions raised there would be subject to serious consideration of, not only the members of the Dashnag (Dashnak) Party, but also of other Armenians as well, Hovhannes Katchaznouni thought it was his duty to have the manifesto published and thereby made public property.

The Armenian version of the book was published in Vienna by the Mihitarian Press in the year 1923. The English version appeared in New York in 1955 through the Armenian Information Service. It was translated from the original by Matthew A Callender and edited by John Roy Carlson (Arthur A. Derounian).

One small detail worthy of remark is the fact that it is rather difficult, even impossible, to find it nowadays in the libraries of the world. On account of what the former Prime Minister says of the Dashnag experience, it is quite possible that certain Armenian circles prefer it to be dropped from the list of acquisitions of libraries. In some libraries it appears in the card cataloques, but cannot be found in the stacks.

In his « Introduction » to the English version, the editor states that «historical truth cannot be subverted forever » and that « however hard Dashnag propagandists may try to twist and bury the truth and glorify the failure of their Independent Armenian Republic, truth must eventually prevail. » He rightfully presents the author as « a pillar of the Dashnagtzoutiun.» He adds that « few were in a position to know more, nor to express themselves with greater clarity, logic and foresight than Hovhannes Katchaznouni. » (p. 3)


The English version is a condensation of Katchaznouni's parting words to the Dashnags. The first seven-and-a-half pages are « translated verbatim », but from there on, the text is only « excerpts of his arguments. » (p.Cool Apparently, the Armenian version is the complete text. As well expressed by the editor, « Katchaznouni's work is a basic source of Dashnag history. » (p. 3) Therefore, this booklet will mainly quote or restate the arguments of the author and thus make available to the reader a publication now difficult to find.

* * *

During its two-and-a-half years of existence, the independent Armenian Republic had four prime ministers and seven cabinets. Hovhannes Katchaznouni was the Premier of the First Cabinet, in which A. Manoogian served as the Minister of the Interior, A. Khatissian the Minister of Foreign Affairs, A. Hakhverdian the Minister of War and K. Gardjigian the Minister of Finance.

Katchaznouni had given « deliberate and serious consideration » (p. 4) to the matters that he discussed at the Convention. He asked the party members to « approach the matters with an open mind. » In an attempt to give a concise commentary from the beginning of the First World War to the Lausanne Conference, he formulated the initial attitude of the Armenian bands in the following words :

« At the beginning of the Fall of 1914 when Turkey had not yet entered the war but had already been making preparations, Armenian revolutionary bands began to be formed in Transcaucasia with great enthusiasm and, with especially, much uproar. Contrary to the decision taken during their general meeting at Erzurum only a few weeks before, the A.R.F. had [actively participated] in the formation of the bands and their future military action against Turkey.

« In an undertaking of such gravity, fraught with most serious consequences, individual agents of the Transcaucasian A.R.F. acted against the will of our superior authority, against the will of the General Meeting of the Party... In the Fall of 1914 Armenian volunteer bands organized themselves and fought against the Turks because they could not refrain from organizing and fighting. This was (in) [sic.] an inevitable result of a psychology on which the Armenian people had nourished itself during an entire generation: that mentality should have found its expression, and did so. » (p. 5)

Katchaznouni believes that « the formation of bands was wrong » and that the Armenians had participated in that movement to the greatest extent « contrary to the decision and the will of the General Meeting of the Party. » He wrote that the Armenians « had embraced Russia whole heartedly without any compunction. » (p. 6) He declares :

« We had created a dense atmosphere of illusion in our minds. We had implanted our own desires into the minds of others ; we had lost our sense of reality and were carried away with our dreams. Attention was called to some kind of a letter by Vorontzov-Dashkov to the Catholicos... with...generalities which might be interpreted in any manner... »

Katchaznouni says that they had « overestimated the ability of the Armenian people. » This is, of course, in the sense of « political and military power... the extent and importance of the services [the Armenians] rendered to the Russians. » He adds : « And by overestimating our very modest worth and merit we were naturally exaggerating our hopes and expectations. » He admits that the cause of the Dashnags was « an incidental and trivial phase for the Russians. » (p. 7) They had drawn such conclusions as though the Armenian issue was « the center of gravity of the Great War, its cause and purpose. » He declares : « When the Russians were advancing, we used to say from the depths of our subconscious mind that they were coming to save us. »

Katchaznouni also asserts, however, that one of the main aspects of what he calls Armenian « national psychology... [is] to seek external causes for [Armenian ] misfortune. » He says: « One might think we found a spiritual consolation in the conviction that the Russians behaved villainously towards us (later it would be the turn of the French, the Americans, the British, the Georgians, Bolsheviks -the whole world- to be so blamed.) » (p. Cool

* * *

The territory of the Armenian Republic was formerly a part of one of the outlying provinces of the Tsarist Russian Empire, namely Transcaucasia. Following the outbreak of the Russian Revolution in the Spring of 1917, the then Provisional Government of Kerensky created there a special administrative body called the Commissariat of Transcaucasia. When the Bolsheviks overthrew the Kerensky government, the Commissariat declared itself on November 28, 1917 to be the supreme authority there. In February 1918, the Seim, or the legislative assembly of Transcaucasia convened in Tiflis, accepted the resignation of the Commissariat and created in its place a temporary government. On April 22, 1918, the Federal Democratic Republic of Transcaucasia was formed. The three principal peoples of Transcaucasia were the Azerbaijanis, the Georgians and the Armenians. The federal republic lasted about five weeks ; on May 26, 1918, it was terminated. Georgia declared its independence the same day, and Azerbaijan and Armenia followed, two days later. The Treaty of Batum was signed on June 4, 1918 between Turkey and the Transcaucasian Republics. Armenia was based upon a republican form of government. It had a legislative branch, consisting of an elected Parliament and an executive branch, which was the Cabinet. It did not have a President, whose powers were exercised in part by the Parliament and in part by the Cabinet.

Sovereignty resided in an 80 member Parliament of one house, composed of representatives from the four political parties. Voting was direct and secret, and the elections were based on the system of proportional representation. The Cabinet was composed of eight ministers. The Prime Minister, elected by the Parliament, was at the head of the government. He designated the ministers, but presented them for the approval of the Parliament, to which the Cabinet as a whole was responsible.

Katchaznouni says, in his book, however, that « this was the form. But the reality was otherwise. » (p. Cool In a Memorandum, dated October 28, 1919, to the United States Government, the same Katchaznouni had described the Armenian Republic as a democracy. (2) Later in the book, he concludes : « ln practice our Party tended to subject to itself, to control, the legislative body and the government. We did not have the courage, nor the ability to declare an open dictatorship...There was no Parliament ; it was an empty form without content. The problems of state were being discussed and solved behind closed doors... In reality, there was not even a parliamentary faction, because this latter was under the very strict supervision of the Dashnag Bureau and was obliged to carry out its orders. There was not a government either. This, also, was subject to the Bureau ; it was a kind of executive body for the Bureau in the state. » (pp. 8-9)

The Parliament of the independent Armenian Republic opened on August 1, 1919. It looked like a body composed of the people's representatives. Katchaznouni writes : « ...It was strange and disheartening that 72 out of 80 members were Dashnags, with only four members from the other parties. There was no opposition party to act as a check... It was not a Parliament, but a caricature of a Parliament. » (p. 9) The Party Bureau had « replaced the Parliament with its own dictatorial rule. »

The fifth Cabinet under A. Khadissian had resigned and the sixth under H.Ohanchanian was formed on the orders of the Bureau. The latter presented the already prepared list of ministers to the Parliament, which was indefinitely recessed. Katchaznouni sums up : « The Armenian Parliament had given a dictatorial government to the Dashnagtzoutiun - to the Bureau.»

The war between the Turks and the Armenians broke out in the Fall of 1920. The crushed Turkey of 1918 was no more. Atatürk's British biographer writes : « [Mustafa Kemâl's] foreign policy was based not on expansion but on retraction of frontiers ; his home policy on the foundation of a political system which could survive his own time. It was in this realistic spirit that he regenerated his country, transforming the old sprawling Ottoman Empire into a compact new Turkish Republic. » (3) The Turks formed a representative government in Ankara at the same time the Dashnags were trying to do the same in the Caucasus. The Ankara experiment was a novelty in many ways. The idea of representative government and republic was ever present in Mustafa Kemâl's mind. As early as the second constitutional regime (1908), he believed in eradicating the Sultanate.

Several Turkish memoirs reveal his early statements while on duty in Salonica (his birthplace) and later in Aleppo (Syria), on the dire necessity to establish a republican form of government. (4)

Considering the conditions prevalent at the end of the First World War, an independent Turkish state, based on national sovereignty, seemed to be the only alternative to the newly-dismembered Ottoman Empire. The old capital was occupied, the former members of the Union and Progress had fled and the Sultan was powerless. A new government had to be formed ; its task necessitated the active support of the people at large ; and success

depended upon the nation's democratic participation in the struggle. Apart from the theoretical considerations, republicanism seemed the only practical alternative. The new Ankara government was based on the republican régime even before the official proclamation on October 29, 1923.

In the newly-established government in Ankara, there was no higher authority than the Grand National Assembly, any member of which could pose questions and cross-examine, not only the government members, but Mustafa Kemâl himself -even on his tactical military moves. (5) This right of scrunity, this resolute interrogation, this solemn canvassing was not mere theory ; discussion and perusal were the order of the day even in the most critical hours. Mustafa Kemâl, as Speaker of the Grand National Assembly and as acting Commander-in-Chief, was replying to questions even on minute details when the roar of enemy artillery could be heard from the assembly hall.

On the war with Turkey , Katchaznouni says :

« The war with us was inevitable... We had not done all that was necessary for us to have done to evade war. We ought to have used peaceful language with the Turks...We had no information about the real strength of the Turks and relied on ours. This was the fundamental error. We were not afraid of war because we thought we could win... When the skirmishes had started the Turks proposed that we meet and confer. We did not do so and defied them. Our army was well fed and well armed and [clothed] but it did not fight. The troops were constantly retreating and deserting their positions ; they threw away their arms and dispersed in the villages. Our army was demoralized during the period of internal strife, the inane destruction and the pillage that went [on] without punishment. It was demoralized and tired. The system of roving bands, which was especially encouraged by the Bureau government, was destroying the unity of the military organization... » (pp. 9-10)

In spite of the fact that the Armenians had better material and better support, their armies lost. Although Armenian politicians and writers had, for years, criticized the Ottoman Government for not making military service obligatory for the Armenians, there were no Moslems in the army of the Armenian Republic. (6) And the advancing Turks fought only against the regular soldiers ; they did not carry the battle to the civilian sector.


Edward Fox, the American District Commander at Kars, in a telegram, dated October 31, 1920, (7) to Admiral Bristol, the U.S. High Commissioner in Istanbul, wrote that the Americans were continuing their work of looking after the Armenian children as before, that the Turkish soldiers were well-disciplined and that there had not been any massacres. Such missionary and philanthropic establishments protected only the children of Armenians, and never the thousands of Turkish children, who had become orphans on account of Armenian massacres of their parents and families.(Cool

When on November 2, 1920, the armies of Kâzim Karabekir Pasha reached Gümrü (Alexandropol, now Leninakan), the Bureau-government presented its resignation. Simultaneously, within a few hours of each other, while one Dashnag delegation headed by the retiring Prime Minister was negotiating with the Soviets, another Dashnag delegation led by a former Prime Minister negotiated with the Turks It was decided that those who negotiated should be new men. A government under Simon Vratzian was formed.

Talks with the Turks led to the Treaty of Gümrü (9), signed on December 2, 1920. It states that the Turkish and the Armenian Governments, « for the purpose of putting an end to the hostilities and to find a basis of agreement, have sat down for an examination of the facts. » Kâzim Karabekir Pasha (Commander on the Eastern Front) on behalf of the Turks, and Alexander Khadissian (Prime Minister) on behalf of the Armenians, participated.

The discussions resulted in the following agreement : The state of war between Turkey and the Armenian Republic was to be ended. The frontier between Turkey and Armenia was established. The territories designated for Turkey were to remain as such « by irrefutable historical, ethnic and legal rights. » The two parties agreed to the return of refugees across the old boundaries, with the exception of those who, during the First World War, went over to the enemy's army and those who crossed occupied territories and participated in massacres. Those claims of the refugees who do not return within one year after the ratification of the Treaty would not be heard. The two parties agreed « to forego their rights to ask for damages. » They had thus closed the doors forever for reparations. The cancellation of damages also included the great expenses of Turkey incurred during two years because of the urgency of the war it had to wage against Armenia. The Yerevan Government declared the Treaty of Sèvres null and void. It promised to recall « delegations who have been tools in the hands of the imperialist countries » and to keep away from such men « who are after imperialist aims. » Armenia agreed to consider null and void all treaties signed by the Armenian Republic with any country that related to Turkey or were harmful to Turkish interests.

In the meantime, the Armenian Bolsheviks entered Itchevan and Dilijan.

«Was there an understanding between the Bolsheviks and the Turks ? » asks Katchaznouni and replies : « In our ranks that conviction was widespread. I think, however, that it was wrong. The plot of the Bolsheviks was not the reason of our defeat, nor the power of the Turks... but our own [ineptitude] ! Of course the Bolsheviks benefited from our defeat and that was very natural, but it was not essential that they should have come to an understanding with the Turks for that purpose. » (p. 11 )

The day the Vratzian government signed an agreement with the Turks, it resigned and relinquished power to the Bolsheviks. Katchaznouni says :

« The Bolsheviks entered Armenia without meeting any resistance. This was the decision of our Party. There were two reasons for acting this way : first, we could not resist even if we wanted to... ; second, we hoped that the Soviet authorities, backed by Russia, would be able to introduce some order in the state -a thing which we, all alone, had failed to do, and it was very plain already that we would not be able to do. It was our desire to let the Bolsheviks rule the country without any obstruction, to remain loyal to the new government, to cooperate with their useful work. » (p.11)

The decision was, of course, not unanimous. There were some who opposed the Bolsheviks, « even though defeat was inevitable. » Their number was small and when their proposal was refused, they left the country. There was another minority, a so-called « Leftist Dashnags », whom the Bolsheviks distrusted and discarded. But in a final effort to displace the Soviets, the Dashnags staged on February 18, 1921, a counter-revolt against them. Simon Vratzian, the last Prime Minister, sent the following note, dated March 18, 1921, to Bahaeddin Bey, Turkey's representative in Yerevan :

« Please forward the present request promptly to your high authorities...The Armenian Government requests the Government of the Grand National Assembly of Turkey, that... it... give the Armenian army some ammunition... [and] communicate with us, if the Government of the Grand National Assembly finds it possible to send military aid to Armenia, and if able to do so, to what extend and when ?... » (p.24)

The Ankara Government did not help the Dashnags, and the Soviets ejected them from Armenian soil in April 1921. Vratzian sought asylum in Iran, where he set out for Europe via Istanbul, finally became a U.S. citizen and died in Beirut. (10)

***

Katchaznouni implores : « What had been our diplomatic activity with the outer world... and what were the results ? » (p. 12). In the Spring of 1919, the Paris Delegation of the Armenian Republic, jointly with the Delegation of Turkish Armenians, presented a Memorandum of Armenian demands to the Peace Conference. According to that memorandum, the frontiers of the Armenian State would include : the Caucasian Republic with enlarged territory, including Kars ; the seven Ottoman provinces in Eastern and Southern Anatolia (namely, Van, Bitlis, Diyarbakir, Harput, Sivas, Erzurum and Trabzon) ; and the four sanjaks of Cilicia (Maras, Sis, Cebel-i Bereket and Adana) plus Alexandretta. It is instructive to read Katchaznouni's evaluation of the Armenian demands in respect to frontiers:

« A vast state was being organized and demanded -a great Armenia from the Black Sea to the Mediterranean, from the mountains of Karabagh to the Arabian Desert, [From] where did that imperial, amazing demand emanate ?. How did it happen that our Delegation signed [the] 'from Sea to Sea' demand ? It was told that they did not demand those fascinating frontiers, the Turkish Armenians (through their National Delegation) would sever their cause from that of the 'Republic of Ararat' and will apply to the powers accordingly. Our delegation was also told that America would not accept a mandate over a small Armenia but would accept one over a 'from Sea to Sea' Armenia. The Paris Memorandum, of course, thrilled us. A kind of mentality was created according to which the drawing of frontiers on paper actually gave us those territories. To doubt it was a treachery. » (p, 12)

Then followed, in the words of Katchaznouni, « the rude awakening ». The Treaty of Sevres, signed on August 10, 1920, which could not have been enforced on the Turks, had to be abandoned, Lord Kinross writes that it was « an early product of that 'circus' of Allied conferences which followed the signatures of the Treaty of Versailles. » (11) The Ottoman Empire was broken-up into a series of small states and foreign spheres of interest, Turkey was to lose, not only Arab possessions (to which she was already resigned), but also the Greeks were to receive the whole of Thrace, Smyrna and its hinterland as well as eight Aegean islands (the Dodecanese going to Italy). Apart from an independent Armenia, much of Anatolia was partitioned into French and Italian zones of influence. The Turkish Straits being placed under international control, Istanbul had become a mere enclave of European-occupied territory. The hated Capitulations were extended and Turkey's finances were to be directed by the Allies. Turkey itself was to become an inland state, with a shadow of a sovereignty. The Turkish army was to be a token force under foreign supervision, and even the limited gendarmerie would be officered by foreigners. When the Greeks advanced along the shores of the Sea of Marmara, the enthusiastic British Prime Minister Lloyd George thought that the Turks were beaten and « fleeing with their forces towards Mecca (sic). » When « Ankara » corrected his Foreign Secretary, Lloyd George replied : « Lord Curzon is good enough to admonish me on a triviality. » (12) The British Premier, who was ignorant of basic knowledge in terms of Turkish geography, pretended to be a driving force in the partition of the country.

The Treaty of Sevres was obsolete even before it was ready for signature. The Allied Conferences, with continuous rounds of entertainment, had no way of reinforcing the grant of an independent Armenian state by any form of military action. Nor could any country under a Mandate. When President Wilson announced that he was ready to arbitrate on its frontiers, the « award » had no relation whatsoever to realities. The Treaty of Gümrü, the first international agreement to be contracted by the Ankara Government, restored to Turkey its traditional eastern frontier along the banks of the Rivers Aras and Arpacay. The Bolsheviks, who had defeated Wrangel's army, entered Erevan, without a shot fired. The Ankara Government and Soviet Russia signed the Treaty of Moscow on March 16, 1921, 13 drawing a line across the map which survives as the boundary between the two neighbours today. This is the frontier that is here to stay. The Treaty of Kars, 14 dated October 13, 1921, ratified generally the provisions of the Moscow Treaty. Repeating the territorial clauses regarding the North-eastern boundary of Turkey, it reaffirmed the establishment of the Nakhichevan under the sovereignty of Azerbaijan. Appendix 1 of the Treaty of Kars describes the boundary line between Soviet Georgia, Soviet Armenia, Nakhichevan and Turkey. On December 30, 1922, all three Transcaucasian Soviet Republics merged into the Soviet Union.

What were the reactions of some Armenians to these inevitable developments? Katchaznouni writes : «... There were the usual complaints that the powers were unfair, did not appreciate us and did not compensate us according to what we deserved. » (p. 13) It is common knowledge that the Treaty of Lausanne signed on July 24, 1923, replaced the Treaty of Sevres. While the French signed with the Ankara Government an agreement on October 20, 1921 (which amounted to something like a separate peace between Turkey and France) and the U.S. Senate turned down a Mandate (whose frontiers
drawn by President Wilson had not satisfied the Armenians), Chicherin (according to Katchaznouni) « offered in the name of [the] Soviet Russia to locate the Armenians of Turkey in [the] Crimea, on the shores of [the] Volga [and] in Siberia. » (p. 13)

Katchaznouni enquires at this point « Was the arrival of the Bolsheviks a calamity for our country ? » He retorts : « The Bolsheviks are necessary in Armenia... There is no other force that could take their place. This is the truth. » (p. 14) He adds:

« We had exhausted all our resources, had come to an impasse as government and as Party in the Fall of 1920. Had the Bolsheviks delayed their arrival, we ourselves would have asked them to come... »


* *

Katchaznouni concludes that the « European cities are full of emigrant malcontents of all kinds who publish newspapers, write books, call protest meetings... » He ends his book, saying : « It is here that I shall state the very grave word, which I know will embarrass you but which must be said at last and said simply, without concealment or attenuation : « The Armenian Revolutionary Federation has nothing to do any more. » He proposed « dissolution of the party », having nothing else to do anymore « neither at the present time, nor in the future » (p. 16). After a trip to the United States of America, Katchaznouni himself returned to Armenia and spent his last years there.

Back to Top
strategos View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 09-Mar-2005
Location: Denmark
Online Status: Offline
Posts: 1096
  Quote strategos Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 18:11
Because only U turks claim that there was no genocide, and unless the ENtire World is bias against you guys, Maybe you should consider its views and facts..
http://theforgotten.org/intro.html
Back to Top
The Golden Phallanx View Drop Down
Knight
Knight
Avatar

Joined: 11-Mar-2005
Location: Canada
Online Status: Offline
Posts: 85
  Quote The Golden Phallanx Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 20:13

Man that was long, well written but long Now I must compliment you Oguzoglu for having a profound knowledge on the subject and having done your reasearch; I am however inclined to agree with Strategos here. You must be open to this. You cannot simply deny these facts and claims because in this case the genocide was commited by your nation. All nations make mistakes, and despite there are always reasons, they are still grave mistakes. You must see this. I am of german descent and understand that the holocaust occured, and only through accepting one's past can one be greater for the future having now learned from one's mistakes.

(There were reasons for the holocaust as well. The germans didn't just randomly choose to hate the jews, but now knowing what has happenned, we can at least learn from why it happenned so to avoid it in the future)

 

We are all a result of what we have lived. Culture, attitude, perspective. For everything we do, there is a reason. There is no true evil, only the absence of proper communication.
Back to Top
Seko View Drop Down
Emperor
Emperor
Avatar
Spammer

Joined: 01-Sep-2004
Online Status: Offline
Posts: 8596
  Quote Seko Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 20:41
Very good post Ouzoglu.
Back to Top
Seko View Drop Down
Emperor
Emperor
Avatar
Spammer

Joined: 01-Sep-2004
Online Status: Offline
Posts: 8596
  Quote Seko Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 20:54

 

M. Zarchesi, French Consul at Van: 1,300,000; Francis de Pressence (1895): 1,200,000; Torumnekize (1900): 1,300,000; Lynch (1901): 1,158,484; Ottoman census (1905): 1,294,851; British Blue Book (1912): 1,056,000; L.D.Conterson (1913): 1,400,000; French Yellow Book: 1,475,000; Armenian Patriarch Ormanian: (*)1,579,000; Lepsius: 1,600,000 

prior to 1915 figures- Armenians in the Ottoman empire.

According to average tally of this chart, how did Armenians actually claim 1.5 million dead?

Back to Top
Phallanx View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 07-Feb-2005
Location: Greece
Online Status: Offline
Posts: 1283
  Quote Phallanx Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 21:10
It is at least PATHETIC to attempt to make a mockery of the dead.
But this is a norm to you FASCISTS trying to deny what the whole world knows.

It's quite similar to how you've changed your once allies in all MASSACRES Kurds to your most hated enemies, not to mention what you've done to them for this betrayal.I guess U.S. President Woodrow Wilson is the only one to blame.
To the gods we mortals are all ignorant.Those old traditions from our ancestors, the ones we've had as long as time itself, no argument will ever overthrow, in spite of subtleties sharp minds invent.
Back to Top
Seko View Drop Down
Emperor
Emperor
Avatar
Spammer

Joined: 01-Sep-2004
Online Status: Offline
Posts: 8596
  Quote Seko Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 21:20

 

I remember Ted Koppel on Nightline once told a Turkish Diplomate to the United States during the early 1980's that there were actually 3,000,000 Armenian dead. This drama is very interesting. Not only are arbritrary numbers floating around as one desires but this attitude of Genocide has a life all its own. Its a case of the 'squeeky wheel gets the oil'. I am all for an honest inquiry. American historians Stanford Shaw and Justin McCarthy are to. In fact they have already done the research for us. Read their books on this topic. They also recieved death threats after their books were published. Who threatened them? Armenians in the U.S. Who threatened me a couple of times in college just for being a Turkish American. Armenian Americans! Who constantly massed themselves outside various Turkish American gatherings with American congressman present? Armenian Americans.  Who killed innocent Turkish Diplomats in the U.S. and Canada during the 1970' and 80's? Armenian Americans. Who claimed bomb threats against Turkish American Community Associations? Armenia Americans.

So it becomes frustrating dealing with those who make allegations and expect only sympathy. And when such offensive individuals actually recieve feedback contrary to their expectations they get all midieval and violent. So, prove the claim. Watch the slander. And don't get violent. Oh, and since nonpartial researchers have already presented that there was no Genocide. Then start apologizing. I'm all ears.

Back to Top
Atourian View Drop Down
Janissary
Janissary
Avatar

Joined: 07-Dec-2004
Online Status: Offline
Posts: 28
  Quote Atourian Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 13-Apr-2005 at 21:51
I've seen those statistics by R. J. Rummel before. And I'm glad someone brought it up. I'd just like to say:
He has proven he can record statistics of one nation against several nations. BUT...
I don't know why he hasn't recorded statistics of several nations against one nation. I mean Turks, Kurds, Arabs, and Persians all against Assyrians (or as "historians" call them "Nestorians").

I would also like to say:
If you are Turkish please take this test!

Here is the test!
Read the page on the link carefully and answer the following question:
http://www.molvania.com.au/molvania/eurovision.html
Was Zlad! deported due to Turkish policy?
STOP - End of test.


Edited by Atourian
Our earth is degenerate in these latter days; bribery and corruption are common; children no longer obey their parents; the end of the world is evidently approaching.
- Assyrian clay tablet 2800 B.C
Back to Top
ArmenianSurvival View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 11-Aug-2004
Location: United States
Online Status: Offline
Posts: 1460
  Quote ArmenianSurvival Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 14-Apr-2005 at 02:29

One thing, you are saying that Armenian revolutionary groups were hostile. In 1895-1896 Sultan Abdul-Hamid massacred 100,000 to 200,000 Armenians. Did you want Armenians to lie down and not ask for their freedom? And secondly, Armenian revolutionary parties were only comprised of a few thousand people at most. Its easy to take statements made by such a small faction and make people think that the majority of Armenians behaved this way. Armenians never killed innocent women and children. Ottoman soldiers, however, drove the women and children into the deserts to be killed. Hundreds of thousands of women and children, this is not war. You cannot say "Turks and Armenians were killing each other" when there was no official war waged on Armenia by Ottomans. Armenia had no government, there were tens of thousands of Armenian men in the Ottoman army serving the empire. Thats like blaming September 11th on all Saudi Arabians since most of the terrorists were Saudis. Every country has revolutionaries/nationalists. You cannot justify the murder of hundreds of thousands of Armenian women and children because of the act of a couple of thousand revolutionaries. Revolutionaries do not commit any systematic acts, especially in a time of World War, the Ottoman murder of Armenians was systematic. THATS the whole definition of genocide. Lets all accuse every Arab nation of genocide because of the act of a few thousand revolutionaries. Im sorry, it doesnt work like that.

And those revolutionaries cannot wage any type of genocide on Turks or Kurds, most of them didnt have firearms. All the firearms were taken by the Ottoman Government because they were in high demand because of the extent and magnitude of the war. Youre telling me a couple of thousand poorly-armed Armenians massacred hundreds of thousands of Turks and Kurds? I dont care how intense the war was, the Ottoman army was bigger beyond imagination...it was an EMPIRE. And, there were huge numbers of Ottoman soldiers in Turkish Armenia because they were gaurding the Russian front. A couple of thousand poorly-armed Armenians massacring hundreds of thousands of Turks when the Ottoman army is fully armed and in that same region? Please explain how, im curious.

And no one mentions WHY those Armenians took up arms in the first place. The 1915 genocide was not the first genocide against Armenians by the Ottomans. In 1895-1896 Sultan Abdul-Hamid massacred around 150,000 Armenians. THATS why the revolutionaries took arms. And, i dont think there were any women and children in the revolutionary parties. Thats just not common anywhere.

P.S. I can see that this thread is very unstable and all hell might break loose. Lets keep it civilized, no ones saying anything personal to anyone in here.

Mass Murderers Agree: Gun Control Works!

http://en.wikipedia.org/wiki/Van_Resistance

Քիչ ենք բայց Հայ ենք։
Back to Top
Alparslan View Drop Down
Colonel
Colonel


Joined: 07-Aug-2004
Online Status: Offline
Posts: 517
  Quote Alparslan Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 14-Apr-2005 at 02:49

Originally posted by strategos

Because only U turks claim that there was no genocide, and unless the ENtire World is bias against you guys, Maybe you should consider its views and facts..

In fact the experts on history refuse this genocide story. On May 1985  group of historians and scholars lent their names to the following statement, which appeared as an advertisement in The New York Times and The Washington Post .

The undersigned American academicians who specialize in Turkish, Ottoman and Middle Eastern studies are concerned that the current language embodied In House Joint Resolution 192 is misleading and/or inaccurate in several respects.   Specifically, while fully supporting the concept of a ?National Day of Remembrance of Man?s Inhumanity to Man,? we respectfully take exception to that portion of the text which singles out for special recognition: ?... the one and one half million people of Armenian ancestry who were victims of genocide perpetrated in Turkey between 1915 and 1923??

Our reservations focus on the use of the words ?Turkey? and ?genocide? and may be summarized as follows: > >

? From the fourteenth century until 1922, the area currently known as Turkey, or more correctly, the Republic of Turkey, was part of the territory encompassing the multi-national, multi-religious state known as the Ottoman Empire. It is wrong to equate the Ottoman Empire with the Republic of Turkey in the same way that it is wrong to equate the Hapsburg Empire with the Republic of Austria. The Ottoman Empire, which was brought to an end in 1922, by the successful conclusion of the Turkish Revolution which established the present day Republic of Turkey in 1923, incorporated lands and peoples which today account for more than twenty-five distinct countries in Southeastern Europe. North Africa, and the Middle East, only one of which is the Republic of Turkey. The Republic of Turkey bears no responsibility for any events which occurred in Ottoman times, yet by naming ?Turkey? in the Resolution, its authors have implicitly labeled it as guilty of the ?genocide? it charges transpired between 1915 and 1923; > >

? As for the charge of ?genocide:? No signatory of this statement wishes to minimize the scope of Armenian suffering. We are likewise cognizant that it cannot be viewed as separate from the suffering experienced by the Muslim inhabitants of the region. The weight of evidence so far uncovered points in the direction of serious inter-communal warfare (perpetrated by Muslim and Christian irregular forces), complicated by disease, famine, suffering and massacres in Anatolia and adjoining areas during the First World War. Indeed, throughout the years in question. the region was the scene of more or less continuous warfare, not unlike the tragedy which has gone on in Lebanon for the past decade. The resulting death toll among both Muslim and Christian communities of the region was immense. But much more remains to be discovered before historians will be able to sort out precisely responsibility between warring and innocent, and to identify the causes for the events which resulted in the death or removal of large numbers of the eastern Anatolian population, Christian and Muslim alike.  > >

  Statesmen and politicians make history, and scholars write it. For this process to work scholars must be given access to the written records of the statesmen and politicians of the past. To date, the relevant archives in the Soviet Union, Syria, Bulgaria and Turkey all remain, for the most part, closed* to dispassionate historians. Until they become available the history of the Ottoman Empire in the period encompassed by H.J. Res. 192 (1915?1923) cannot be adequately known. >>

  We believe that the proper position for the United States Congress to take on this and related issues, is to encourage full and open access to all historical archives, and not to make charges on historical events before they are fully understood. Such charges as those contained in H.J. Res. 192 would inevitably reflect unjustly upon the people of Turkey, and perhaps set back irreparably progress historians are just now beginning to achieve in understanding these tragic events.> >

  As the above comments illustrate, the history of the Ottoman-Armenians is much debated among scholars, many of whom do not agree with the historical assumptions embodied in the wording of H.J. Res. 192. By passing the resolution Congress will be attempting to determine by legislation which side of a historical question is correct. Such a resolution, based on historically questionable assumptions, can only damage the cause of honest historical enquiry, and damage the credibility of the American legislative process.

Rifaat Abou-EI-HaJ

Professor of History >>

California Stale University >>

at Long Beach> >

 > >

Sarah Moment Atis

Associate Professor of Turkish >>

Language & Literature> >

Univ. of Wisconsin at Madison> >

 > >

Karl Barbir

Associate Professor of History >>

Siena College (New York) >>

 > >

Ilhan Basgoz

Director of the Turkish Studies >>

Program at the Department of >>

Uralic & Altaic Studies >>

Indiana University >>

 > >

Daniel G. Bates

Professor of Anthropology >>

Hunter College, City >>

University of New York> >

 > >

Luke Bates

Professor of Art History >>

Hunter College, City College >>

of New York> >

 > >

Gustav Bayerie

Professor of Uralic & Altaic >>

Studies> >

Indiana University >>

 > >

Andras G.E. Bodrogligetti

Professor of Turkic & Iranian >>

Languages> >

University of California at >>

Los Angeles> >

 > >

Kathleen BurriIl

Associate Professor of  Turkish >>

Studies> >

Columbia University >>

 > >

Timothy Childs

Professorial Lecturer >>

SAIS, Johns Hopkins University> >

 > >

Shafiga Daulet

Associate Professor of Political> >

Science >>

University of Connecticut >>

 > >

Roderic Davison

Professor of History >>

George Washington University >>

Washington. D.C.> >

 > >

Walter Denny

Professor of Art History & >>

Near Eastern Studies> >

University of Massachusetts >>

 > >

Dr. Alan Duben

Anthropologist Researcher >>

New York City >>

 > >

Ellen Ervin

Research Assistant Professor >>

of Turkish >>

New York University >>

 > >

Caesar Farah

Professor of Islamic & Middle >>

Eastern History> >

University of Minnesota >>

 > >

Carter Findley

Associate Professor of History >>

The Ohio State University >>

 > >

Michael Finefrock

Professor of History >>

College of Charleston> >

 > >

Alan Fisher

Professor of History >>

Michigan Stale University >>

 > >

Cornell Fischer

Assistant Professor of History

Washington University (Missouri) >>

 > >

Peter Golden

Professor of History >>

Rutgers University, Newark >>

 > >

Tom Goodrich

Professor of History >>

Indiana University of Pennsylvania >>

 > >

Andrew Gould

PhD. in Ottoman History >>

Flagstaff, Arizona >>

 > >

William Griswold

Professor of History >>

Colorado State University >>

 > >

Tibor Halasi-Kun

Professor Emeritus of Turkish >>

Studies> >

Columbia University >>

 > >

William Hickman

Associate Professor of Turkish >>

University of California, Berkeley >>

 > >

J.C. Hurewitz

Professor of Government Emeritus >>

Former Director of the Middle >>

East Institute (1971-1984) >>

Columbia University >>

 > >

John Hymn

Professor of History >>

Glenville State College >>

West Virginia> >

 > >

Halil Inalcik

University Professor of Ottoman >>

History & Member of The >>

American Academy of Art >>

& Sciences> >

University of Chicago >>

 > >

Ralph Jaeckel >>

Visiting Assistant Professor of >>

Turkish >>

University of California >>

at Los Angeles >>

 > >

Ronald Jennings

Associate Professor of History >>

Asian Studies >>

University of Illinois> >

 > >

James Kelly >>

Associate  Professor of Turkish >>

University of Utah

>>

Kerim Key

Adjunct Professor >>

Southeastern University >>

Washington, D.C. >>

 > >

Metin Kunt

Professor of Ottoman History> >

New York City >>

 > >

Frederick Latimer

Associate Professor of History,> >

Retired> >

University of Utah

 

 

I am asking......

Which parliament on the world is an expert on history? People who did not know anything about Turkish history can not decide about Turkish history.  

Avigdor Levy> >

Professor of History >>

Brandeis University >>

 > >

Bernard Lewis

Cleveland E. Dodge Professor >>

of Near Eastern History> >

Princeton University> >

 > >

Dr. Heath W. Lowry

Institute of Turkish Studies, Inc. >>

Washington, D.C. >>

 > >

Justin McCarthy >>

Associate Professor of History >>

University of Louisville >>

 > >

Jon Mandaville

Professor of the History of >>

tire Middle East >>

Portland State University (Oregon) >>

 > >

Michael Meeker

Professor of Anthropology >>

University of California >>

at San Diego> >

 > >

Rhoads Murphey

Assistant Professor of Middle >>

Eastern Languages & Cultures> >

and History> >

Columbia University >>

 > >

Thomas Naff

Professor of History & Director, >>

Middle East Research Institute >>

University of Pennsylvania >>

 > >

Pierre Oberling

Professor of History >>

Hunter College of the City >>

University of New York >>

 > >

 > >

William Ochsenwald

Associate Professor of History >>

Virginia Polytechnic Institute >>

 > >

Robert Olson

Associate Professor of History >>

University of Kentucky >>

 > >

William Peachy

Assistant Professor of the Judaic & >>

Near Eastern Languages & >>

Literatures> >

The Ohio State University >>

 > >

Donald Quataert

Associate Professor of History >>

University of Houston >>

 > >

Howard Reed

Professor of History >>

University of Connecticut >>

 > >

Dankwart Rustow

Distinguished University >>

Professor of Political Science> >

City University Graduate School >>

New York >>

 > >

Ezel Kural Shaw

Associate Professor of History >>

California State University, >>

Northridge> >

 > >

Stanford Shaw

Professor of History >>

University of California >>

at Los Angeles> >

 > >

Elaine Smith

PhD. In Turkish History >>

Retired Foreign Service Officer >>

Washington, D.C. >>

 > >

Grace M. Smith> >

Visiting Lecturer In Turkish >>

University of California >>

at Berkeley> >

 > >

 > >

John Masson Smith, Jr. >>

Professor of History >>

University of California >>

at Berkeley >>

 > >

Dr. Svat Soucek> >

Turcologist, New york City> >

 > >

 > >

Robert Stash

Assistant Director of the Middle >>

Back to Top
akıncı View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 12-Mar-2005
Location: Turkey
Online Status: Offline
Posts: 1449
  Quote akıncı Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 14-Apr-2005 at 02:55

After 4-5 searches i found a government site that displays the Ottoman archives.Enjoy!

Kızılmescid, Zeydan, Hersan, Taş mahallesi, Aynülbarid mahallesi, Avih mahallesi, Ahlat'ın Erkuzan [Erkezen] mahallesi, Kömüs mahallesi, Mahallebaşı, Âdilcevaz, Karçikan kazası, Yako karyesi, Tatargazi karyesi, Patnos karyesi, Hamtos mahallesi, Marmutlu mahallesi, Azad karyesi, Kerekoğlan karyesi, Kurubulak mahallesi, Nâhoşnud mahallesi, Mabekor mahallesi ve Malazgirt'in Şirvanşeyh karyesinde Rus ve Ermeni çeteleri tarafından işkenceyle öldürülen, namusları kirletilen, evleri yakılıp, paraları çalınan, malları yağma edilen Müslümanlar ile yakılan ve tahrip edilen cami, medrese, tekye, ziyâretgâh, mektep, resmî dâire, köprü, hamam ve depoların isimlerine dair, Rus istilası sırasında kaçamayıp Bitlis'te kalan ve Ermeni çeteleriyle Rusların mezâlimine uğrayan İslâm ahalisinin yeminli ifadeleri.

Massacres perpetrated by Armenian bandits
and Russians against Muslims population
in Bitlis and its neighborhood.

According to depositions made on oath by those muslim people who, incapable to escape remained in Bitlis and had suffered Armenian bandits and Russian’s atrocities:

In the quarters of Kızılmescid, Zeydan, Hersan, Taş and in Aynülbarid, Avih, Erkuzan (Erkozan) quarters in Ahlat Kömüş, Mahallıbeşe, Adilcevaz quarters and in the villages of Yako, Tatargazi and Patnos, in the quarters of Kurubulak, Nahoşnud, Malikan and the village of Şirvanşeyh attached to Malazgirt; muslim population had been tortured to death by Armenian bandits and Russians and dishonored (raped), their homes burned down, moneys stolen, goods and proporties looted; schools, mosques, dervishes’ convents, saints’ tombs, government offices, bridges, public bathes and storehouses had been destroyed.

27 L. 1334 (27. VIII. 1916)

 

Bâb-ı Âlî

Dâhiliye Nezâreti

Emniyyet-i Umûmiyye Müdîriyeti

Kızılmescid mahallesinden Kalkancı oğlu Osman Ağa'nın ifâdesidir.

Komiteci Ermeniler tarafından kasığı süngü ile cerhedilmiş, elli sekiz gün habsedilmişdir. Bir buçuk yaşında oğlu Abdülbâki sâhibsiz sokaklarda kalarak soğukdan incimâd etmiş ve ölmüşdür. Hânesinde bulunan her türlü eşya yağma edilmişdir. Yarası iltiyâm buldukdan sonra en müşkil hizmetlerde angarya sûretiyle kullanılmışdır ve on dört lira da parası alınmışdır.

Kızılmescid mahallesinden Hadid bin Feyzullah.

Ruslar tarafından sol memesinden kurşunla cerhedilmiş ve hânesi yağma edilerek angaryada kullanmışlardır.

Zeydan mahallesinden Pirmuslu oğlu Mustafa Efendi bin Ömer Efendi.

İki ay habsedilmiş ve hânesi yağma edilerek on üç yaşındaki oğlu Şevket gâ’ib olmuş, hayat ve memâtı mechûl kalmışdır. On mecidiye ile beş lira ve elli guruş mağşûşe parası alınmışdır.

Zeydan mahallesinde Şeyh Yusuf Efendi bin Süleyman Efendi.

Ruslar tarafından 27 Mecidiye, 40 çeyrek, bir sâ‘ati alınmış ve hânesi yağma edilmişdir. On yaşındaki oğlu Mehmed Nûri gâ’ib olmuş.

Hersan mahallesinden Hurlulu Reşid oğlu Mehmed.

Vâlidesi elli yaşındaki Nigar nâm kadını kama ile kesmişler. Dayısı oğulları olup kendi hânesinde bulunan Güvey, Hasan, Hüseyin ve Ahmed Ağa nâm kimsenin bu hânedeki kızı ma‘sûmeyi kılıç ve kama ile kesmişler. Cenâzeleri köpekler tarafından dağıdılmış, kısmen kemikler hâlen mevcûddur. Merkûm Mehmed'in hânesi yağma edilmiş, altmış gün habsedilerek angaryada kullanılmış ve din ve îmânı şetmedilerek defâ‘atle darbedilmişdir.

Ahlatlı olup Kızılmescid mahallesinde mukîm Hüseyin oğlu Sâlih.

Yetmiş yaşındaki pederi Sâlih'i Ruslar kılıçla öldürmüşlerdir. Kendisini de kolundan ve kafasından kılınçla yaralamışlardır. Hânesindeki eşya kâmilen yağma edilmişdir.

Ahlatlı olup Zeydan mahallesinde Kasab oğlu Ahmed.

On altı yaşında Aslı nâmındaki kızının ırzına cellâdâne bir sûretde tecâvüz etmek isteyen Ermenilere karşı, nâmûsunu kemâl-i salâbetle müdâfa‘a eyleyip geceleyin asâkir-i Osmaniyye nezdine firâr ile tahlîs-i hayat ve nâmûs etmeğe teşebbüs eylemiş ise de, Ermeniler tarafından alçakcasına katledilmişdir. Kendisi soyulmuşdur.

Hersan mahallesinden Mahmud oğlu Resul.

Hânesi yağma edilmişdir. Kendisinden yüz yirmi guruş alınmış, bir ay işkence ile habsedilmiş ve ahîren mezarcılıkda, ba‘dehu bostancılıkda istihdâm edilmişdir.

Kızılmescid mahallesinden Safrasor Ağasızâde Hüseyin oğlu Hasan.

Hânesi yağma edilmiş ve müsinn bulunmak hasebiyle eser-i darbdan müte’essiren üç mâh hastahânede kaldıkdan sonra çıkarılmış ve kemâl-i sefâletle bir hâneye habsedilmişdir.

Taş mahallesinde İsmâil oğlu Mehmed.

Doksan yaşındaki pederi İsmâil kılınçla parçalanmış, hânesi yağma edilerek iki ay habsedilmişdir.

Aynülbârid mahallesinden Haso oğlu Bedri.

On yedi yaşında bâkire kızı Fâtıma'nın cebren bikri izâle edilmiş ve hânesi yağma edilmişdir. Üç mâh habsedilerek ahîren darb ve işkence ile angaryada kullanılmışdır. Ve dört yüz guruş kesesinden alınmışdır.

Kızılmescid mahallesinde Şâkir bin Mehmed.

Hânesi yağma edilmiş, kendisi firâra muvaffak olmuşdur.

Avih mahallesinden Mutki Mekteb Mu‘allimi Abdülhakim Efendi bin Molla Îsa Efendi.

Kama ile kafası cerh edilmiş, gözlerine ağaç sokmak sûretiyle sakat edilmiş ve sağ kaburgası darb ile kırılmışdır. Kesesindeki on bir lirasıyla iki sâ‘ati alınmışdır.

Mahallebaşı civârında Emine binti Musa Ağa.

Zevci Bitlis İstînâf A‘zâ Mülâzımı Şaban Efendi geceleyin Ermeniler tarafından sûret-i fecî‘ada katledilmiş, on sekiz beşibirlik, elli adet lira, yüz elli adet baş altunu, dört kemer, dört altın küpe, yirmi sekiz adet yüzlük banknot cebren alınmış ve hânesinde bulunan bütün eşya yağma edilmiş, kızı on beş yaşındaki Nâciye'nin cebren bikri izâle, Emine Hanım'ın pederi Musa şiddetle darbedilerek katl, amucazâdesi Gülperi nâm kadın dahi Ermeni kadınları tarafından darbedilerek katledilmişlerdir. Emine Hanım'ın boğazı kertebatla ip ile kısdırılmak sûretiyle bir kaç def‘alar ölümle tehdîd ve darbedilmişdir.

Taş mahallesinden Zülfü bint-i Sâdık nâm kadın.

Kayın vâlidesi Fidan ve kayın birâderi Kâmil, kurşunla katl ve hânesi yağma edilmişdir.

Taş mahalleli Âişe bint-i Abdullah.

Zevci Kâmil ve üç aylık çocuğu ma‘sûm Şerif ve hânesindeki Rukiyye nâm kadın, kurşunla gâyet fecî‘ bir sûretde katledilmiş ve cenâzeler köpekler tarafından parçalanmışdır. Hânesi yağma ve kendisi sol budundan kurşunla cerhedilmiş ve cerîhası el-ân mevcûd bulunmuşdur. Beş lira on iki mecidiyesi cebren alınmışdır.

Taş mahalleli Münteha bint-i Monla Abdullah.

Oğlu Fâris cebren hâneden alınıp götürülmüş, hayat ve memâtı mechûldür. Fâris'in on yaşındaki oğlu Kadir ve on iki yaşındaki Tevfik, kurşunla katl ve on yaşındaki Şerif, Ermeniler tarafından duvara vurulup kafası çizmelerle tüfenk dipçikleriyle ezilmek sûretiyle vahşiyâne bir şekilde katledilmişdir. Dayısı Tâhir'in oğlu Dursun'un zevcesi Mintan ve Kişmiş ve Zinet nâm kadınların ırzına ta‘arruz edilmiş ve Zinet nâm kadın, defâ‘atle cebren götürülüp fi‘li şenî‘ icrâ edilmiş ve amcazâdesi Esad dahi kılıçla parça parça edilmişdir. Ve hânesi eşyası kâmilen yağma edilmiş ve her türlü vahşetler bu hâne hakkında irtikâb olunmuşdur.

Kızılmescid mahallesinde Âdilcevazlı Mecidiye bint-i Ayn nâm kadın.

Çekiçle başı birkaç yerinden cerhedilip gözleri sakat edilmişdir.

Zeydan mahallesinden Fâtıma bint-i Mustafa nâm kadın.

Nâmûsuna tecâvüz edilmek istenildiğinden müdâfa‘ada bulunmuş olduğu için, kafası dört yerinden değnekle darbedilip sol kolu kırılmış, yüzünden ve sol kolunun iki yerinden kurşunla cerhedilmiş, üç lira, bir çift bilezik götürülmüşdür.

Taş mahallesinde mukîm Mekteb-i Rüşdî mu‘allimlerinden Hacı Ömer Efendi.

Yetmiş lira ve sâ‘at kendisiyle refîkasından alınmış, bütün eşyası gasb, son zamanlarda Ermeniler, nezdine gidip para taleb etmişlerse de olmadığından tazyîk edildiği.

Zeydan mahallesinde Molla Ali Kadızâde Fâzıl'ın kerîmesi Elmaset.

Düşmanın şehre duhûlü esnâsında firâr eder iken arkasında bulunan altı yaşında ve Eyyub nâmındaki mahdûmu katledilmiş ve kendisi Ruslar tarafından kaldırılıp Kızılmescid mahallesine getirilmişdir.

Kızılmescid mahallesinde Erzurumlu Hünkar Hanım.

Kocası, Vergi Kalemi Odacısı Şükrü Efendi esîr-i harb olarak götürüldüğü ve Hoca Ömer Efendi'nin hânesinde bulunduğu esnâda Ermeniler tarafından beş lira cebren alınmışdır.

Ahlat'ın Erkizan [Erkezen] mahallesinden olup Kızılmescid mahallesinde mukîme Âişe bint-i İbrâhim.

Nezdinde bulunan kayın birâderinin mahdûmu Halil'in babası Kadri katledilmişdir.

Ahlat'ın Erkizan [Erkezen] mahallesinden olup Kızılmescid mahallesinde mukîm Mahmed bin Yakub.

Düşmanın şehre duhûlü esnâda Arap köprüsü civârında, kurşunla sol omuz başından mecrûh olduğu ve henüz i‘âde-i âfiyet etmediğini söylemişdir.

Kömüs mahalleli Zeyneb bint-i Mehmed.

Düşmanın şehre duhûlü esnâda on altı yaşında Arif nâmındaki oğlu katl ve kendisi kurşunla ve on iki yaşında Hâlid nâmındaki oğlu, altı yerinden süngü ile cerhedildikleri.

Kömüs mahalleli Abdülgani bin Selim.

Düşmanın şehre duhûlü esnâda 19 yaşındaki birâderi Abdülbâki'yi esîr ederek götürüldüğü, üç sâ‘atlerini ahz ve şehirden çıkdıkları sırada, pederi Selim'i de Kızıl câmi‘-i şerîfi önünde katledildiği ifâde edilmişdir.

Hersan mahallesinden Hanife bint-i Halil.

Kılıçla tehdîd edilerek 30 lira-i nakdî ile sâ‘ir huliyyâtı cebren alınmışdır.

Kızılmescid mahallesinden Münevver bint-i Veli.

Düşmanın şehre duhûlü esnâda on beş yaşında kızı Nasibe, Ermeniler tarafından alınıp götürülmüş ve nâmûsuna tecâvüz edilmişdir ve kocası Mehmed Şirin nâm şahsı da esîr-i harb olarak götürülmüş ve huliyyâtı alınmışdır.

Zeydan mahalleli Sultan bint-i Veli.

Esnâ-yı istîlâda birâderi asker Ömer ile berâber şehirden çıkar iken Tahşot civârında, birâderi katledildiği ve kendisi esîr düşdüğü söylenmişdir.

Kızılmescid mahallesinden Sultan bint-i Molla Süleyman.

Düşmanın şehre duhûlü esnâda Ermeni ve Ruslar hânesine giderek kocası Hoca Yusuf'dan, tazyîk sûretiyle para taleb ve on lira, iki sâ‘at ve kemeri ile bilezikleri almışlar ve ihâfesinden kocası vefât etmişdir.

Avih mahallesinden Dilber bint-i Şemo.

Düşman şehre girdiği esnâda kâ’im birâderini altı yaşında ve Beyaz nâmındaki kızı katl ve kerîmesi on yaşındaki Sultan'ın cebren bikrini izâle etmişlerdir.

Zeydan mahallesinden Dilber bint-i Mehmed.

Düşmanın şehre duhûlü esnâda kocası Hakverdi, kurşunla cerhedilmiş ve boğazından kesilmişdir.

Düşmanın hîn-i istîlâsında tahlîs-i nefse muktedir olamadıklarından dolayı, Bitlis'de kalıp Rusların ve Ermeni çetelerinin ta‘arruzât ve tecâvüzâtına dûçâr olan ahâlî-i İslâmiyye tarafından ifâde edilip ma‘a'l-kasem huzûrumuzda zabtedilen işbu ifâdât tarafımızdan tasdîk olunur.

Fî 30 Temmuz sene [1]332

 

Kazâzlar Şeyhi
Şeyh Yusuf

Hacı Melikzâde
Şeyh Yusuf

Molla Îsazâde
Abdülhakim

Rüşdiye-i Askeriyye Arabî Mu‘allimi
Ömer Hulusi

Polis Müdîri Vekîli
M. Arif

Bitlis Mektûbî Vekîli
Hakkı

Hersan mahalleli Kalalızâde Dursun Efendi.

Pederi seksen yaşındaki Hulefâ-yı Nakşibendiyye'den Haydar Efendi, Ermeniler tarafından kama ile doğranmak sûretiyle şehîd edilmiş ve cesedinin bazı parçaları ve bir kolu kanlı elbiseleri içinde bulunmuşdur. Hânesindeki eşya kâmilen yağma edilmişdir.

Mahallebaşında mukîme ve anası Sâniye bint-i Mustafa.

Kurşunla altı yaşında Nâciye nâmındaki kerîmesi katl ve vâlidesi Sinem'den altı lira gasb ve Bekir nâmındaki birâderi esîr edilerek götürülmüşdür.

Âdilcevazlı olup Kızılmescid mahallesinde mukîme on beş yaşında Hediye bint-i Reşid.

Düşmanın şehre girdiği esnâda Rus ve Ermeniler tarafından cebren bikri izâle edilmişdir.

Avih mahallesinden Yadigar bint-i Şaban.

On altı yaşında birâderi Polad kurşunla katledilmişdir.

Avih mahallesinden Zernişan bint-i Sayyad.

Elli yaşında kâ’in birâderi Hasan oğlu İzzet ve komşusu Ali nâm şahıslar kurşunla katledilmiş ve altmış liraları cebren alınmışdır.

Kömüs mahalleli Kişmiş bint-i Hoca Şaban Efendi.

Kocası bakkal Muhyiddin kurşunla katl ve yanında bulunan otuz altını cebren alınmışdır.

Karçikan kazâsı sâkinelerinden Güllü bint-i Sâlih.

Kocası Osman katl ve on yaşındaki mahdûmu Hacı esîr edilmişdir.

Kızılmescid Mahalleli Bedo bint-i Receb.

On beş yaşında hafîdi Ali, kurşunla katledilmişdir.

Avih mahalleli Cevahir bint-i Fehim.

Sekiz yaşındaki Gülbeyaz ve dört yaşındaki Behiyye nâmındaki kızlarını kurşunla katl ve mezbûreyi boynundan kurşunla arkasından da süngü ile cerh ve yirmi aded mecidiyesini ve bir aded Serkisof sâ‘atini ahzetmişlerdir.

Kömüs mahalleli Mercan bint-i Abdurrahman.

Kırk yaşında Rahime ve kırk beş yaşında Hanife ile kâ’in birâderi Resul, hânede kurşunla katl ve altmış lirası cebren ahzedilmişdir.

Yako karyeli Hacı bint-i Hâlid.

Fâtıma nâmındaki kızını kurşunla katl ve beş lirasını cebren ahzetmişlerdir.

Tatargâzî karyeli Fidan bint-i Andelib.

Kocası Ârif esîr edilip götürülmüşdür.

Patnos karyeli Telli bint-i Haso.

On iki yaşında Sultan nâmındaki kerîmesi kurşunla katledilmişdir.

Kızılmescid mahalleli Gülsüm bint-i Mehmed Efendi.

Kocası berber Şükrü'yü süngü ile katl ve dâmâdı bakkal Mehmed Ali'yi esîr etmiş ve üzerinde bulunan bir mikdâr parasını almışlardır.

Kızılmescid mahallesinden Leyla bint-i İlyas.

Mahdûmu Külhancı Sâlih'i kurşunla katletmişlerdir.

Kızılmescid mahallesinden Karacazâde Abdülaziz bin Hacı İsmâil.

Babası Hacı İsmâil ile birâderi İshak'ı kurşunla katl ve altı yüz liralarını cebren almışlardır.

Taş mahalleli Şeyh Abdülgani oğlu Şeyh Yusuf.

Ermeniler tarafından darb ve tehdîd ve envâ‘-i işkence ile yirmi üç lira parası ve karısına â’id elbise vesâ’ir eşyası alınmış ve hânesi hedmedilmişdir.

Hersan mahalleli Kalalı oğlu Osman bin Yusuf.

Kızı Medine nâm kadın, Ermeniler tarafından darb ile eser-i darbdan ölmüş ve dâmâdı Hâlid'i ve oğlu Ali'yi boğazından kama ile keserek katl ve hânesi yağma edilmiş ve on dört lirası kesesinden alınmışdır. Ve komşusu bulunan Molla Mehmed'i, oğlu Ziver'i, kızını, kayın vâlidesi Hezar'ı, bacanağı Resul'ü ve hânesinde müsâfir bulunan Komas karyeli İbrâhim'i, kılıç ve kama ile kafaları kesilmek sûretiyle itlâf etmişlerdir. Ve Osman'ın hânesine ilticâ eden Çüküs karyeli Reşid ve karısını, üç kız ve üç erkekden ibâret çocuklarını, yine kılınç ve kama ile katletmişlerdir. Yine Çüküs karyeli olup Hersan mahallesinde Osman'ın komşuluğunda bulunan bir hâneye ilticâ eden Yusuf ve refîkasıyla altı çocuğu fecî‘ bir sûretde katl u itlâf edilmişdir.

Hersan mahalleli Maksud oğlu Musa.

Oğlu on dört yaşındaki Hasan, Ermeniler tarafından tüfenkle katledildiği gibi dört mecidiye parası alınmış ve hânesi yağma edilmişdir. Komşusu Haso oğlu Ahmed'i, Ermeni çetesi tarafından baltalarla parçalanmışlardır. Ve Musa'nın kâ’in birâderi Sâlih bin İbrâhim, tüfenk kurşunuyla elleri bağlanmak sûretiyle katledilmişdir.

Taş Mahalleli Haydar oğlu Hasan.

Ermeniler tarafından kafası kamalarla cerhedilerek kesesinden 67 lirası alınmışdır ve kendisi üç ay habsedilmişdir.

Taş mahalleli Rıdvan oğlu Sufi Hâlid.

Hemşîreleri Hanife ve diğeri Rahime ve birâderi Resul, birâderi Mehmed'in çocukları; Yusuf, Cemil, Hamid ve Horsi nâm ma‘sûm ve ma‘sûmeler kılınç ve balta ve kamalarla Ermeni çeteleri tarafından fecî‘ bir sûretde katledilmişdir. Yüz yirmi liralık ziynet, altın ve lirası ve otuz iki beşi birliği alınmış, hânesi yağma edilmişdir.

Taş mahallesinden Sadık oğlu Polad.

Oğlu yedi yaşında Yusuf, refîkası Nazlı bint-i Rüstem ve kızları; Nesibe, Hâdiye ve birâderinin haremi Sultan, Ruslarla Ermeni çeteleri tarafından kılınç ve kama ile parçalanmış ve kesesinden yetmiş aded lirası alınmış ve hânesi yağma edilerek hânesi yakılmışdır.

Vanlı olup Mahallebaşı'nda mukîm ihtiyâr Hasan Ağa.

Darb ve işkence edilmiş ve elbiseleri yırtılarak beş yüz guruşu alınmışdır.

Hersan mahalleli Hatibzâde Molla Hamza bin Molla İbrâhim.

Amucazâdesi Haydar Efendi'nin oğlu Abdülmecid ve Abdülaziz, Ermeniler tarafından kurşunla katledilmişdir. Diğer amucazâdesi Halife Molla Ali oğlu on beş yaşında Mehmed ve iki refîkası Cevahir ve Zeyneb'in nâmûslarına tecâvüz ve kızları Huri ve Sabriye'nin bikrleri izâle ile mükerreren fi‘l-i şenî‘ icrâ edilmek sûretiyle cümlesi kılınç ve baltalarla katledilmişdir. Ve hânesinde müsâfireten mukîm Malazgird'in Tendürek karyeli Fakı Mehmed iki oğlu, iki kızı ve refîkası, yine Ermeni çeteleri tarafından Hersan mahallesinde telgraf müdîrlerinden Resul Efendi, hânesinde parçalanmışdır. Ve Molla Hamza'nın elli beş lirası kesesinden alınmış ve kızının huliyyât ve elbisesi ve hânesi yağma edilmişdir.

Hersan mahalleli Bedir bin Süleyman.

Birâderi Molla Resul Ermeni çeteleri tarafından tüfenk kurşunuyla katledilmiş, yedi lira ve sâ‘ati cebren alınmışdır. Hemşîresi Yadigar ve Feride'nin huliyyâtı alınmışdır.

Zeydan mahalleli Reyhan bint-i Ömer.

Zevci Musa kılınçla öldürülmüşdür.

Taş mahalleli Zülfinaz bint-i Îsa Ağa.

Oğlu Abdülhamid kafası parçalanmak sûretiyle katledilmiş ve yirmi lirası kesesinden alınmışdır.

Aynülbârid mahalleli Zeyneb bint-i Hâlid.

Kızı Hanife ve dâmâdı Memi, Ermeni çetesi tarafından kama ile katledilmişdir.

Hersan mahalleli Cevahir bint-i Hacı Ali.

Oğlu Mehmed Said kurşunla katledilmiş ve kırk aded güllü altun ve gümüş kemer ve altun küpesi ve yirmi üç mecidiyesi alınmışdır.

Hersan mahalleli Kişmiş bint-i Osman Bey.

Hânesi Rus ve Ermeni çeteleri tarafından yakılmış, kızı Zinet, hafîdesi altı yaşında Âliye, oğlu yedi yaşında Mehmed Sâlih, hâne derûnunda ihrâk edilmişdir. Oğlu on beş yaşındaki Osman, esîr-i harbolarak götürülmüşdür. Hafîdi beş yaşındaki Necdet, Rus kumandanı tarafından cebren alınıp götürülmüşdür.

Hersan mahalleli Yadigar bint-i Süleyman Çavuş.

Pederi Süleyman Çavuş ve birâderi Resul, Ermeniler tarafından balta ve kılınçla katledilmiş, elli lira ve başındaki ferâhîsi ve kesesinde yedi lirası ve bir çift altun küpesi alınmışdır.

Taş mahalleli Ayn ibn-i İsmâil.

Pederi ihtiyâr İsmâil, Ermeniler tarafından katledilmiş, on üç lira otuz guruş ve sâ‘ati alınmışdır ve iki ay habsedilmişdir.

Taş mahallesili Ali bin Mehmed.

On beş yaşında bulunan merkûm, Ermeniler tarafından üç yerinden kama ve süngü ile cerhedilmiş ve amcası Kâsım, hâne derûnunda yakılmış ve amucazâdesi Hâlid ve Abdülkâdir'i ve amcasının karısı Rukiyye'yi kılınçla kesmişler, yirmi lirasını almışlar, beş lira da Rukiyye'nin cebinden çıkarıp almışlar ve kendisinden iki lira, bir rovelver, bir sâ‘at alınmış ve hânesi tamamen yağma edilmişdir.

Aynülbârid mahallesinden Mehmed bin Hamid.

Sekiz yaşında bulunan merkûm Mehmed Ermeni çeteleri tarafından darb ve cerhedilmiş ve pederi Hamid esîr-i harbolarak götürülmüş ve amucaları Fâris ve İsmâil kama ve kılınçla parçalanmışdır.

Zeydan mahalleli Kadri bint-i Cum‘a.

Oğulları dört ve on dört yaşında Hüseyin ve Mehmed'i kılınçla kesmişler ve kâ’in birâderi Emin kurşunla katl ve hânesi yağma edilmişdir.

Mahallebaşı'ndan Didar bint-i Receb.

Ermeniler tarafından darb ve işkence edilerek hânesi eşyasıyla Sefer Beyzâde Kâmil Bey'in emâneten bırakılan eşya-yı beytiyyesi kâmilen yağma edilmişdir.

Taş mahalleli Muhabbet bint-i Hacı İsmâil.

Zevci Kâsım hasta yatakda iken tüfenk kurşunuyla katledilip hâne derûnunda ihrâk edilmişdir. Yirmi lirası alınmışdır. Birâderi Hâlid dahi kapı önünde asılmak sûretiyle öldürülmüşdür. Dayısı karısı dul Rukiye'yi de kılınçla kesmişler.

Hersan mahallesinden Mercan bint-i Şâkir.

Birâderzâdesi on beş yaşındaki Yusuf'u kama ile öldürüp hânesi ihrâk edilmişdir.

Avih mahalleli Polad oğullarından Hâlid'in zevcesi Minnetî.

Zevci Hâlid ve yedi yaşındaki Çerkes nâm oğlu, Ermeni çeteleri tarafından fecâ‘atle katledilmiş ve yirmi lirası alınmışdır.

Zeydan mahalleli Besi bint-i Süleyman.

Zevci Abdullah ve Besi'nin birâderi Ma‘ruf ve Reşid ve görümü bâkir Feriha nâm kız, Ermeni çeteleri tarafından katledilmişdir.

Hamtos mahalleli Yadigar bint-i Hasan.

Oğlu on sekiz yaşındaki Abdülbaki, Ermeniler tarafından alınıp götürülmüş ve hânesi yağma edilerek kendisinden on lira alınmışdır.

Avih mahalleli Cemile bint-i Bekir.

Sekiz yaşında bulunan mezbûrenin anası Hezar, Ermeniler tarafından katledilmiş ve hâneleri yağma edilmişdir.

Mahallebaşı'ndan Hayriye bint-i İbrâhim.

Ermeni çeteleri tarafından cebren bikri izâle ve Rus efrâdı tarafından defâ‘atle nâmûsuna tecâvüz edilmişdir. Bir lirası, saç bağları, elbise vesâ’ir eşyası kâmilen alınmışdır.

Kızılmescid mahalleli Kûy (?) bint-i Şero.

Zevci Mehmed Ali hasta iken Ermeni çeteleri tarafından katledilmişdir.

Marmutlu mahallesinden Şöhret bint-i Mehmed.

Dokuz yaşındaki oğlu Müştak ve dört yaşındaki Hikmet, Ermeni çeteleri tarafından kılınçla katledilmişdir. Cebinden beş lirası alınmış ve hânesi yağma edilmişdir.

Ahlatlı olup Hamtos mahallesinde mukîme Hamail bint-i Abdülaziz.

Oğulları Ali ve Şâkir Ermeniler tarafından kurşunla katledilmiş ve hafîdesi on yaşında Pâkize'nin kolunu ve kulağını kesmek sûretiyle katledilmişdir. Gelini Hamail tüfenk ile cerhedilerek eser-i cerhden beş gün sonra öldürülmüşdür.

Tatargâzî karyeli olup Diyarbekir cihetine gitmek üzere Bitlis'den geçmekde iken Ermeni çeteleri tarafından der-dest edilen Sâfiye.

Zevci Süleyman, kızları sekiz yaşındaki Emetullah ve memedeki Redikal (?) nâm sabiyye kılınçla Ermeni çeteleri tarafından parçalanmışdır. Oğlu Abdülkerim gâ’ib olmuşdur. Eşyası yağma edilmişdir.

Hamtos mahallesinde mukîme Âdilcevaz'ın Manik karyeli Fidan bint-i Musa.

Zevci Abdülmecid darb ve cerhedilerek esîr-i harbolarak Ermeniler tarafından götürülmüşdür.

Azâd karyeli olup Diyarbekir cihetine gitmek üzere Bitlis'den geçmekde iken Ermeni çeteleri tarafından der-dest edilen Subera bint-i Amo.

Gelini Medine ve on beş yaşındaki oğlu Abdülbaki, Ermeniler tarafından cebren götürülmüşdür. Eşyası alınmışdır.

Kerekoğlan karyeli olup Kömüs mahallesinde mukîme Zarife bint-i Süleyman.

Birâderleri Ali ve Memi, Ermeni çeteleri tarafından katledilmiş ve eşyası kâmilen gasbolunmuşdur.

Dedeli karyeli olup Kurubulak mahallesinde mukîme Abanî bint-i Hasan.

Zevci Haso, kâ’in birâderi Süleyman ve haremi Harime Rus ve Ermeni çeteleri tarafından kılınçla kesilmiş ve yirmi lirasıyla eşyası gasbedilmişdir.

Ahlatlı olup Kurubulak mahallesinden Minnetî bint-i İbrâhim.

Pederi ihtiyâr İbrâhim, kardeşi Mecid, Ermeni çeteleri tarafından kılınçla kesilmişdir. Eşyası ve dört yüz guruşu alınmışdır.

Taş mahalleli Cemile bint-i Hüseyin.

Zevci İbrâhim ve oğlu on iki yaşındaki Sayyad*, Ermeni çeteleri tarafından katledilmiş ve üç lirası alınmışdır.

Nâhoşnûd mahalleli Zinet bint-i Nûri.

Kardaşı Hâlid'i kurşunla Ermeniler katletmişler, iki yüz guruşunu almışlar.

Dedeli karyeli olup Kurubulak mahallesi,nden Gürnaz bint-i Haso.

Babası Haso, birâderi 15 yaşındaki Cemşid, vâlidesi Amo, birâderi dört yaşındaki Ahmed, kılınçla, kurşunla katledilmiş, on iki lirasıyla eşyası alınmışdır.

Şamlı olup Kızılmescid mahallesinde Esma bint-i Hacı Mustafa.

Oğlu mahkeme başkâtibi İzzet Efendi Ermeniler tarafından katledilmiş, on beş lirasıyla sâ‘at ve eşya-yı beytiyyesi kâmilen yağma edilmişdir.

Mabekor mahalleli Fâtıma bint-i Mehmed Efendi.

Oğlu on yaşındaki Necmeddin, Ermeniler tarafından katledilmiş, kocası İsmâil eser-i darbdan altı aydır yatakda hareketden mu‘attal bir hâlde bulunuyor. Üç yüz lirası ve başındaki altmış altunu ve ferâhîsi, beş sâ‘at ve üç bilezik ve eşya-yı beytiyyesi tamamen alınmışdır.

Zeydan mahalleli Kişmiş bint-i Ahmed.

Pederi Ahmed'i Ermeni çeteleri kılınçla kesmişler ve beş lirasını almışlar.

Tatargâzî karyeli olup Bitlis'den geçmekde iken Ermeni çeteleri tarafından der-dest edilen Sâliha bint-i Memi.

Birâderleri Hâmi ve Hamza ve oğlu dokuz yaşında Sâlih ve altı yaşındaki Sâbit ve dört yaşındaki Sultan, Ermeni çeteleri tarafından kılınçla kesilip parçalanmışdır.

Tatargâzî karyeli Elmaset bint-i Abdülgafur.

Oğlu on beş yaşındaki Said esîr edilip Ruslar tarafından götürülmüşdür. Zevci Hüseyin, kılınçla Ermeniler tarafından katledilmişdir.

Malazgird'in Şirvanşeyh karye li Râbia bint-i Hacı.

Pederi Hacı ve vâlidesi Saray ve birâderinin zevcesi Leyla, birâderi on yaşındaki Sabri ve memedeki birâderi Şebab ve halası Horzi ve hemşîresi Cemile, Ermeni çeteleri tarafından katledilmişdir.

Malazgirdli Nuran bint-i Şebab.

Pederi Şebab Ermeniler tarafından gâ’ib edilmişdir.

Avih mahalleli Nigar bint-i Polad.

Kocası Ermeniler tarafından kama ile kesilerek otuz lirası alınmış, hânesi yağma edilmişdir.

Kızılmescid mahallesinde Papir sokağında.

Dâvud'un haremi Fâtıma ve iki oğlan, bir kız çocuğuyla Dellak Nezir'in haremi ve baldızları Fâtıma ve Hâdiye ve Fâtıma'nın iki kız ve bir oğlan ve Hâdiye'nin bir kız, bir oğlan çocukları ve Kömüs mahalleli Hasan'ın zevcesi ve kâ’in vâlidesi ve kızı Ermeni çeteleri tarafından götürülmüşdür. Ve üserâdan Kürümzâde Habib Efendiyle Emrullah nâmındaki çocuk, katl u itlâf ve Alemdar köprüsü civârında Hacı Rüstem'in on iki yaşındaki kızının cebren bikri izâle edilmişdir.

Aynülbârid mahalleli Abdülhamid'in haremi Âişe bint-i Ahmed.

Zevci Abdülhâmîd, oğulları altı ve iki yaşında Şevket, Latif, İhsan, Ermeni çeteleri tarafından götürülmüşdür. Hânesi yağma edilmişdir.

Komus mahalleli İbrâhim Halil zevcesi Gürcü bint-i Ahmed.

Nâmûsuna Ermeniler tarafından tecâvüz edilmiş, kâ’in birâderi Îsa Efendi'nin oğlu on yedi yaşında Abdülbâki, Ermeni çeteleri tarafından götürülmüş ve hânesi yağma edilmişdir.

Aynülbârid mahallesinden Âişe bint-i Sülin.

Ermeniler tarafından kafası ve dişleri kırılmış ve hânesi yağma edilmişdir.

Aynülbârid mahalleli Yadigar bint-i Bayram.

Ermeni çeteleri tarafından hânesi yağma edilmişdir. Zevci Polad Efendi götürülmüşdür.

Taş mahalleli Cemile bint-i Feyzi Bey.

Zevci Mehmed ve kâ’in birâderi Mikdad'ı Ermenilerle Ruslar katletmişler ve cenâzelerini yakmışlar. Hânesi yağma ve ihrâk edilmiş, hânesi kapısı yangın esnâsında Ermeniler tarafından bağlanıp tahlîs-i nefs için kendisini pencereden atarak kulağından mecrûh olmuşdur.

Taş mahalleli Hanım nâm kadın, Ermeniler tarafından parçalanmış ve hânesi yağma edilmişdir.

Taş mahalleli Sufi Veli bin Receb.

Amcazâdesi Keşiş ve kızı Hâdiye ve Cemile ve birâderzâdesi on beş yaşında Said ve on üç yaşında Hamid ve yedi yaşında Cemil ve beş yaşında Garib, Rus ve Ermeniler tarafından kılınç ve kama ile kesilmişdir. Ve hânesi yağma edilmişdir. Haremi Cemile'den altmış lira alınmışdır.

Taş mahalleli binâcı Mahmud'un zevcesi Nasibe'nin kafası Ermeniler tarafından kesilmiş ve Nasibe'nin beş yaşındaki çocuğu Şükrü kılınçla kesildikden sonra, alet-i tenâsülü kat‘ ile ağzına sokulmuş ve on yaşındaki Cemile'nin gözleri oyulmuş ve kafası kesilmişdir.

Avih mahalleli Râyişe bint-i Mustafa.

Oğlu on beş yaşında Ali, on yedi yaşında İzzet, zevci Hasan, Ermeni çeteleri tarafından parçalanmış ve kafaları el-ân mevcûddur.

Avih mahalleli Kûy (?) bint-i Resul ve Kılıç oğlu Haso ve oğlu İzzet, Mazoran şeyhi Şeyh Ahmed Efendi ile zevcesi Şema ve hizmetcisi Kırmızı, Ahmed oğlu Mehmed ve birâderi Mikdad ve Aşrzâde Fâris, birâderi Ahmed, üveği oğlu İzzet ve Aşrzâde Habib'in karısı Zekiye, Polad oğlu İsmâil, birâderzâdesi Hâlid, sıvacı Bolak oğlu Fethullah, Bayındır oğlu Hacı Ali, mahdûmu Yusuf Ermeniler tarafından katledilmiş ve kılınçla parçalanmışlardır.

Hacı Yusufzâde Şemseddin'in kızı on üç yaşında Melek ve Arafat'ın vâlidesi Zülfinaz Ermeniler tarafından katledilmişdir.

Meşkozâde Mahmud'un kerîmesi Feride, korkusundan tecennün ederek kendisini asmak sûretiyle hûnhâr çetelerin elinden kurtarmışdır.

Hersan mahalleli Maksud bin Kâsım.

Ruslar tarafından birâderi Süleyman'ın on beş yaşındaki kızı Güllü'nün bikri izâle ve yirmi yaşındaki Peri'nin nâmûsuna tecâvüz edilerek ba‘dehu kılınç ve kama ile parçalanmışdır. Hânesi yağma edilmişdir.

Hersan mahalleli Mehmed bin Hasan.

Hânesinde misâfir seksen yaşında Mehmed isminde bir Kürd katl ve hânesi yağma edilmişdir.

Hersan mahalleli Reyhan bint-i Şemseddin.

Hânesinde misâfir Hizanlı Fâtıma ve Van köylülerinden Ziynet nâm kadınların nâmûsuna Ruslar tarafından tecâvüz edilerek ba‘dehu katledilmişdir.

Hersan mahalleli Batum bint-i Yusuf.

Oğlu yedi yaşındaki Tevfik, Ruslar tarafından esîr edilip götürülmüş ve hânesi yağma edilmişdir. Ve komşularından Azizo Neno nâm kadının kocası Ruslar tarafından katledilmişdir.

Hersan mahalleli Şöhret bint-i Mehmed.

Ruslar tarafından oğlu Şefik esîr edilip götürülmüşdür. Hânesi yağma edilmiş ve kırk yedi lirası cebinden alınmışdır.

Avih mahalleli Güllü bint-i Emrullah.

Zevci Cihangir Ruslar tarafından katledilmişdir. On beş lira ve on beş mecidiyesi alınmışdır.

Avih mahalleli Ümmühan bint-i Abdülgafur Efendi.

Hafîdi on altı yaşında Polad, Ermeniler tarafından parçalanmışdır.

Kömüs mahalleli Molla Velizâde Bilal bin Hasan

Ruslar tarafından katl ve hânesi yağma edilmişdir.

Kömüs mahalleli Birâderzâde Mirze'nin refîkası Gülçin bint-i Selam ve yine Birâderzâde Hacı Mehmed'in refîkası İffet bint-i Abdurrahman ve ortağı Vanlı Kadın ve İffetin kızı ve Gülenzâde Fâris bin Eyyub'ün refîkası Mahbube bint-i Yakub ve Dilanzâde (?) Polad'ın refîkası Hano bint-i Ali ve Barutcuzâde Osman'ın refîkası Ana bint-i İsmet ve küçük çocuğu Abdullah ve Güloğlu Molla Mahmud'un kızı a‘ma Koşdu (?) ve Rüstem oğlu Şaban ve Kösezâde Hasan ve oğlu Süleyman ve Senco bin Şaban Ruslarla Ermeniler tarafından kılınç ve kama ve süngü ile parçalanmak sûretiyle katledilmişlerdir.

Kömüs mahalleli Hamza Çelebizâde Haydar'ın haremi Peru bint-i Abdullah Ermeniler tarafından götürülmüş ve Hamza Çelebizâde Fâris bin Yusuf ve haremi Kudret bint-i Ali Efendi ve Hamza Çelebizâde Ayo'nun oğlu Halo'nun haremi Sultan bint-i Abdullah ve yine o â’ileye mensûb Ahmed'in refîkası Cevahir bint-i Ömer Ağa Ruslar tarafından katledilmişdir. Ve Hamza Çelebizâde Veli Çavuş'un hânesi Ermeni çeteleri tarafından bomba ile tahrîb edilmişdir.

Kömüs mahalleli Fethullah'ın kızı ve Nûri'nin haremi Meryem Ruslar tarafından katledilmişdir.

Zeydan mahalleli Reşid bin Cafer, birâderi Ali, birâderzâdesi Hâlid sûret-i fecî‘ânede katl, Hâlid'in mahdûmu on beş yaşında Mehmed Sâlih esîr ve hâneleri yağma edilmişdir.

Zeydan mahalleli Nûri bin Osman'ın zevcesi Fâtıma ve altı yaşında kızı Hürriyet, üç yaşında oğlu Abdulaziz esîr ve hâneleri yağma edilmişdir.

Zeydan mahalleli Ömer bin Mehmed'in karısını ve yedi yaşında kızı ve Resul bin Veli'nin altı yaşında oğlu, sekiz yaşında kızı Ruslar tarafından esîr ve eşyaları yağma ve Sofu İbrâhim sakat ve yetmiş yaşında olduğu halde ve zevcesi Âsiye ihtiyâre ve ma‘lûle bulunduğu halde katledilmişlerdir. Zeydan mahalleli elli yaşında Süleyman bin Mehmed yüz yaşında vâlidesi Ümmihanî Rus ve Ermeniler tarafından katl ve zevcesi Kişmiş bint-i Halil cerhedilmişdir. Hizanlı Hamza Ruslar tarafından katl ve hânesi yağma edilmişdir.

Zeydan mahalleli Hacı Mahmud Efendizâde Hâfız Yakub Ruslar tarafından katl ve Hasan oğlu Eminin karısı Elmas katl, kerîmesi Nâdire dört yerden kurşunla cerhedilmişdir. Veli mahdûmu Ömer, Haydar oğlu Halef ve iki küçük mahdûmu ve Hâlid bin Nûri, Hamza oğlu Said, Sâdık oğlu Mikdad, Mahmud'un zevcesi Dîdare, kızı Güllü, Hasan'ın kerîmesi Cevahir, diğer Cevahir bint-i Abdullah, Melenzelizâde yetmiş yaşında İrfan, Hacı Cündi Abdulcelil, Hacı Cündi'nin haremi Zekiye, diğer haremi Ziynet, vâlidesi Güllü, oğlu üç yaşında Abdullah, kerîmesi dört yaşında Nûriye, Şükrü'nün karısı Penbe, Ahmed'in zevcesi Nâdire, Habib'in mahdûmu Eşref, Terzi Murtaza oğlu Fâik sûret-i fecî‘ânede, Terzi Pûrîzâde Abdurrahman parçalanmak sûretiyle, Kazancızâde İbrâhim oğlu Tevfik, Seyfullah Efendi oğlu sekiz yaşında Dursun, Hamza oğlu Bekir, Zülkadirzâde Sâdık oğlu Mikdad, Mamagüzâde (?) Osman oğlu Hâlid, Tahincizâde Abdullah, Zülkadirzâde Kâsım'ın oğlu yedi yaşında Mehmed katl ve hâneleri Rus ve Ermeniler tarafından yağma edilmişdir.

Pûrîzâde Receb oğlu yetmiş yaşında Hakverdi katl ve hânesi ihrâk edilmişdir. Dizdarzâde İrfan'ın oğlu Şükrü, Gülşo oğlu Musa katl ve Musa'nın karısı Reyhan iki yerden yaralı, Hâlidzâde Nûri'nin mahdûmu Hâlid Ruslar tarafından esîr ve karısı katledilmişdir. Vankkavarlı Mehmed bin Mahmud ve kızı Huri Ruslar tarafından cerhedilmişdir. Zeydan mahalleli Abdullah oğlu Îsa, Çürükzâde Hâlid'in karısı Halime, Muhtar Şaban'ın mahdûmu Nûri ve hafîdi Şemseddin Ârif zükûr ve ............ Rus ve Ermeniler tarafından katl ve Şaban'ın kâ‘in birâderi Tevfik esîr ve hâneleri yağma edilmişdir.

Zeydan mahalleli Pir Musazâde Şevket bin Habib Efendi Ruslar tarafından götürülmüş ve yine o mahalleli Kalalızâde Mustafa bin Hakverdi'nin birâderi Abdullah, Mustafa'nın karısı Selbi bint-i Reşid Efendi Rus ve Ermeniler tarafından katl ve hâneleri yağma edilmişdir. Ve yine o mahalleli altmış yaşında Polad bin Hâlid, Nâsırzâde Hacı Osman'ın hemşîresi seksen beş yaşında Rindi (?), Müzikzâde (?) Şemseddin, Fethullah haremi Nigar, Budağzâde Mehmed'in karısı Hediye, iki ve dört yaşlarında iki kızıyla yedi yaşında bir oğlu, Nâsırzâde İshak'ın karısı Selbi, Nâsırzâde Şemseddin Efendi'nin vâlidesi seksen yaşında Kudret, Kalalızâde Süleyman bin Sadullah Rus ve Ermeniler tarafından katl ve hâneleri yağma edilmişdir.

Beşir Efendizâde Şükrü'nün vâlidesi Hanım ve kerîmesi on beş yaşında Cemile, Kâdızâde Mahmud'un haremi Fâtıma, Derviş'in vâlidesi Hazo, Mustafa'nın haremi Hamo, Hâfız'ın haremi Kudret Ruslar tarafından katl ve hâneleri yağma edilmişdir.

Düşmanın hîn-i istilâsında tahlîs-i nefse muktedir olamadıklarından dolayı Bitlis'de kalıp Rusların ve Ermeni çetelerinin ta‘arruzât ve tecâvüzâtına dûçâr olan ahâlî-i İslâmiyye tarafından ifâde edilip ma‘a'l-kasem huzûrumuzda zabtedilen işbu ifâdât tarafımızdan da tasdîk olunur.

Kazâzlar Şeyhizâde
Yusuf

Hacı Melikzâde
Şeyh Yusuf

Molla Îsazâde
Abdülhakim

Rüşdiye-i Askeriyye

Arabî Mu‘allimi
Ömer Hulusi

Polis Müdîri Vekîli
M. Arif

Bitlis Mektûbî Vekîli
Hakkı

Câmi‘ler

Meydan câmi‘-i şerîfi

İhrâk

Câmi‘-i Kebîr

İhrâk ve tahrîb

Hocabey

"

Gökmeydan

"

Şeyhhasan

"

Kurupınar

"

Fârisiye câmi‘-i şerîfi

Tahrîb

Hâtûniyye

Ahur ittihâz edilmişdir

Kureyşi

Tahrîb

Marmut

"

Taş

"

Kızılmescid

Tahrîb

Alemdâr

"

Şerefiye

"

Çeharsandık

İhrâk

Sultânarab

Tahrîb

Medreseler

Gökmeydan medresesi

Tahrîb

Kirafiye (?)

"

Gazibekye

"

Şerefiye

"

Tekyeler

Küfrevi tekyesi

İhrâk

Şeyheminefendi tekyesi

Tahrîb

Şeyhabdullâh Bedehşânî tekyesi

İhrâk

Ziyaretgâhlar

Şeyhabdullâh
Bedehşânî

İhrâk

Velîşemseddîn

Tahrîb

Şeyhbabo

Tahrîb

Şeyhü'l-garib

"

Mektebler

Gökmeydan İbtidâ’î mektebi

 

Marmut civârında Sultânî

 

Kızılmescid'de İbtidâ’î

 

Çarşubaşı'nda İbtidâ’î

 

Hersan mahallesi'nde İbtidâ’î

 

Hânlar

Çarşuda tüccâr hanları

İhrâk

Aşağıkal‘a'da Hamza'nın hanı

"

Devâ’ir-i Resmiyye

Hükûmet dâ’iresi

Dâhilen tahrîb

Polis dâ’iresi

"

Jandarma dâ’iresi

"

Beledî dâ’iresi

"

 

Polis karagolhâneleri

Mahallebaşı karagolhânesi

Tahrîb

Çarşı karagolhânesi

"

Kurupınar karagolhânesi

"

Saparkur karagolhânesi

"

Kömüs karagolhânesi

"

Zeydan karagolhânesi

"

Köprüler

Arap köprüsü

 

Alemdâr köprüsü

 

Saferbey köprüsü

 

Diyadin köprüsü

 

Şorpunar köprüsü

 

Hatuniye

 

Hamâmlar

Paşa hamâmı

Tahrîb

Hân

"

Orta

"

Depolar

Gökmeydan civârında askerî deposu

İhrâk

Beledî dâ’iresi civârında askerî deposu

Tahrîb

 Memleketin Zeydan, Kömüs, Hersan mahallelerindeki bütün bağlar tahrîb müsmir ve gayr-ı müsmir eşcâr kat‘edilmişdir.

Çarşudaki dükkânların bütün kapakları ihrâk ve ba‘zılarının damları hedmedilmişdir.

1- Mahallebaşı'nda Caferuzâde'nin hânesi hedm ve kapusu önünde yirmi nüfûsu mütecâviz kadın, erkek, çocuk katledilmiş, fotoğrafı alınmışdır.

2- Yine o mahallede Ahmed'in hânesi tandırında Taş mahalleli on ikişer yaşlarında Ali ve Abdullah nâmlarındaki iki çocuğu katl ve Taş mahalleli İlyaszâde Kerimo'nun kafası kesilmiş ve kanlı külâhı fotoğrafı alınmışdır.

3- Mahallebaşı caddesi üzerinde onbeş nüfûsu mütecâviz kadın, erkek sıbyan sûret-i fecî‘âda itlâf edilerek fotoğrafı alınmışdır.

4- Ayntab kazâsı sâkinlerinden on beş yaşında Fâtıma nâmındaki kızın bikrini izâle, sol elinin iki parmağı kat‘edilmiş ve fotoğrafı alınmışdır.

 

İhrâk Edilen Hâneler

Zeydan mahalleli Suvacızâde Abdulgani hânesi.

Zeydan mahalleli Bidâyet Başkâtibi Resul Efendi.

Zeydan mahalleli birâderi Süleyman hânesi.

Zeydan mahalleli Tahincizâde Hakverdi hânesi.

Zeydan mahalleli Molla Musazâde Reşid hânesi.

Zeydan mahallesinin Aşağıkala'da Hacı Hamza'nın hânı.

Hersan mahalleli Sâ‘atcızâde Hacı Mehmed Efendi hânesi.

Hersan mahalleli Polis Halef Efendi.

Hersan mahalleli Hale Alizâde Osman hânesi.

Hersan mahalleli Tahtavîzâde Mahmud Efendi.

Zeydan mahalleli Tüccâr Resulzâde Receb oğlu Derviş hânesi.

Taş mahalleli Hacı Mehmed Sâlih Efendi hânesi. Cesîm bir hânedir.

Taş mahalleli Kasab Beşir hânesi.

Taş mahalleli Da‘va Vekîli Mustafa Efendi hânesi.

Taş mahalleli Mecid bin Polad hânesi.

Taş mahalleli Bekir bin Ahmed hânesi.

Taş mahalleli Barutcuzâde Yasin'in fevkânî kısmı.

Taş mahalleli Derviş Ağazâde Sâdık hânesi.

Taş mahalleli Hacı Hasanzâde Resul Efendi bin Hacı Bedir Ağa hânesi. Muntazam ve cesîm bir hânedir.

Taş mahalleli Hacı Hasanzâde Osman Efendi bin Hacı Mehmed hânesi.

Taş mahalleli Hacı Hasanzâde Komiser Ârif Efendi bin Murad Ağa hânesi.

Taş mahalleli Hacı Hasanzâde Yasin Efendi bin Fâris hânesi.

Taş mahalleli Dörtsanduk Şeyhizâde Şeyh Abdulmecid ve Şeyh Nazif (?)efendiler hânesi.

Taş mahalleli Papuççu Bedir hânesi.

Hersan mahalleli Hangölüzâde Bapir hânesi.

Hersan mahalleli Müzikzâde (?) Cehver hânesi.

Hersan mahalleli Halil Bey hânesi.

Taş mahalleli Kösezâde Bayram hânesi.

Müftizâde Sadullah Efendi'nin kahvehânesi.

Zeydan mahalleli Cafer'in hânesi.

Zeydan mahalleli Hacı Rüstem hânesi. Büyük bir hânedir.

Zeydan mahalleli Caferuzâde Eyyub hânesi.

Taş mahallesinin Gökmeydan civârında Tüccâr Yakubzâde Süleyman hânesi.

Zeydan mahallesinin altında Kalbur civârında Kâkîzâde Ahmed bin Receb hânesi.

Zeydan mahallesinin altında Kalbur civârında Îsa bin Abdüssamed hânesi.

Zeydan mahallesinin altında Kalbur civârında Yunus bin Hacı Hasan hânesi.

Zeydan mahallesinin Yusufpaşa civârında Mecid bin Bekir hânesi.

Zeydan mahallesinde Kâkîzâde Abdürrezzak bin Hamid hânesi.

Zeydan mahallesinde Gülsenem oğlu Halil hânesi.

Zeydan mahallesinde Fakih Hasan'ın hânesi.

Hulâsa

Rus kıta‘âtının mağlûben hezîmeti üzerine Bitlis'e duhûlümüzde şehrin hey’et-i mecmû‘ası yek-nazarda bir levha-i hûnîn-i fecâ‘at ve harâbiyyet arzetmişdir. Öyle bir levha ki:

Her sâhib-i vicdân bu derece vahşetler îk①eden insânlara la‘net-hân olmakdan kendisini alamaz. Yukarıda ahâlî-i İslâmiyye tarafından ma‘a'l-kasem ifâde edilip sırasıyla yazıldığı üzere şehre duhûl eden Ruslar tahlîs-i nefse şitâb ile kurtulamayan çocuk, kadın, erkek birçok insânların hûn-ı ma‘sûmânesini kılıç, kama, balta, kurşun, bomba gibi vesâyit-i vahşetleriyle ırâka etdikden sonra bakiyetü's-süyûf sekiz yüz seksen iki nüfûsu kâbiliyyet-i istî‘âbesi on-on beş nüfûsa ancak kâfi gelebilen ve beher odaya altmış-yetmiş nüfûsu bırakmak sûretiyle bilâ-istisnâ cümlesini iki ay dâ’ire-i hükûmetde ve ba‘dehu Kızılmescid mahallesindeki hânelerde habsederek erkekleri angaryada kullanmışlar ve esîr etdikleri me’mûrları altı gün aç bırakdıkdan sonra gerilere göndermişler şehrin umûm erzâkını alıp kalanlara yevmiye yarım nefer ta‘yîni olarak kuru ekmekden başka bir şey vermemişlerdir. Zulm-dîdegân beş ay altı gün zarfında mahbeslerinin tenvîr edildiğini göremiyerek karanlıklarda imrâr-ı vakt eylemişlerdir. Otuz ikisi müstesnâ olmak üzere bütün genç ve ihtiyâr kadınların nâmûsunu hetk ve kızların bikrini izâle eylemek vahşet ve cinâyetini irtikâbdan ve bî-çâregâna ezâ ve işkenceden çekinmemişlerdir. Hatta tefrîk etdikleri kadın ve kızlardan on sekizini bir hâneye tıkayarak cebren fuhşa alıştırmış ve aşıladıkları sifilisden altısının ma‘lûliyeti müşâhede edilmesi üzerine tecrîd edilmişler, diğerlerinin nâmûsu şehrin istihlâsı gününe kadar hazz-ı behîmelerinin âlet-i fecâ‘at-âlûdu olup kalmışdır. Fuhşiyâta alışdırdıkları kadınları dîn ve milliyetlerini her sûretle tahkîr etmeğe icbâr etmişlerdir. Zeydan mahallesinde mukîm Ahlatlı Kasab oğlu Ahmed'in on altı yaşındaki kızı Aslı'nın bikrini izâle etmek, ismetini yırtmak istedikleri halde nâmûsunu kemâl-ı salâbet ve celâletle müdâfa‘a etmesinden gazab-nâk olan cellâdlar bir kolunu kılınçla vücûdundan ayırmış iseler de sebâtını ihlâl etmiyerek firâra başladığı sırada Arab köprüsü civârında kurşunlarla o iffet mücessemini öldürmüşlerdir ve hiç bir sûretle müdâfa‘a kudretine mâlik olmayan ma‘sûm bir çok insan yavrularının kafalarını duvarlara çarpıp çizmelerle ezerek katletmeleri levâyıh-ı fecâ‘atın en kanlı, en şenî‘, en nefret-âver, en mü’essir nümûnelerindendir. Hânelerde bağçeler arasında parçalanmış ve vücûdlarından ayrılmış kafalar, kollar, bacaklar, kadın saçları, pek küçük çocuk cenâzeleri, kanlı gömlekler, elbise parçaları, yatak bozuntuları ve şehirden firârları günü katletdikleri yirmi iki kadar erkek Müslimânın kanlar içerisindeki cesedleri târîh-i beşerin eşk-i te’essürle tahrîr ve tersîm edeceği müvahhaş, mü’essif işkâl irâ’e ediyor. Bu vahşetlerin tahammülsüz te’sîriyle bir hayli insânlar açlıkdan ölmüş, korkudan tecennün eylemişdir. Kumandan ve zâbitânın ikâmet eyledikleri otuz kadar hâne istisnâ edilirse kırkda biri ihrâk ve bütün hânelerin kapıları, pencereleri, camları hatta ekserisinin demirleri sökülüp mahvedilmiş ve bilâ-istisna bütün hânelerin kâffe-i müştemilâtı kazılıp ikâmete gayr-ı sâlih bir şekl-i harabîye getirilmişdir. Hatuniye, Şerefiye, Kurubulak, Kızılmescid câmi‘leri ahur ittihâz olunduğu gibi çeşmelerden yedisi ve Hersan ve Mahallebaşı mahallelerinin su yolları büsbütün tahrîb edilmişdir.

Mecmû‘u hakîkata karîb bir tahmîne nazaran a‘zami bin beş yüz kıyye kadar kısm-ı mühimmi isti‘mâlden sâkıt bakır evâni ve bir iki yüz parça kırık bozuk koltuk sandalyesi ve masadan ve Bank-ı Osmanî'deki üç adet kasadan mâ‘adâ devâ’ir-i resmiyye ve hânelerin her cins ve nev‘ eşyası yağma edilmiş ve istemedikleri parçalanmış ve üserânın beyânatına göre kısm-ı cüz’îsi Ermeniler vâsıtasıyla İran tüccârlarına satdırılmış ve diğerleri kâmilen gerilere sevketdirilmişdir. Civâr köylerde kaçamayıp kalan ahâlî-i İslâmiyye kâmilen aynı ahvâle ma‘rûz kaldıkları müşâhede edilmişdir. Ve'l-hâsıl Bitlis kasabasıyla civârı hâtır ve hayâle sığmaz fecâyi‘a sahne-i cereyân olmuşdur.

 

Fî 14 Ağustos sene [1]332

Bitlis İkinci Komiseri

M. Ârif

Bitlis Mektûbî Mümeyyizi

Hakkı

BOA. HR. SYS. 2872/2, Belge no: 34-55

"I am the scourage of god appointed to chastise you,since no one knows the remedy for your iniquity exept me.You are wicked,but I am more wicked than you,so be silent!"
              
Back to Top
akıncı View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 12-Mar-2005
Location: Turkey
Online Status: Offline
Posts: 1449
  Quote akıncı Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 14-Apr-2005 at 02:57

Originally posted by Phallanx

It is at least PATHETIC to attempt to make a mockery of the dead.
But this is a norm to you FASCISTS trying to deny what the whole world knows.

It's quite similar to how you've changed your once allies in all MASSACRES Kurds to your most hated enemies, not to mention what you've done to them for this betrayal.I guess U.S. President Woodrow Wilson is the only one to blame.

I'm very sorry for you

"I am the scourage of god appointed to chastise you,since no one knows the remedy for your iniquity exept me.You are wicked,but I am more wicked than you,so be silent!"
              
Back to Top
ArmenianSurvival View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 11-Aug-2004
Location: United States
Online Status: Offline
Posts: 1460
  Quote ArmenianSurvival Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 14-Apr-2005 at 02:58

Alparslan, good post. There is always at least two sides to every story. Some scholars claim a genocide did take place, and the others (that you listed) disagree. The number of scholars that agree that a genocide took place is overwhelmingly more than that of the scholars who said it didnt happen. There are even ethnic Turk historians who claim a genocide did take place. Engin Akarli is one example.

Mass Murderers Agree: Gun Control Works!

http://en.wikipedia.org/wiki/Van_Resistance

Քիչ ենք բայց Հայ ենք։
Back to Top
ArmenianSurvival View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 11-Aug-2004
Location: United States
Online Status: Offline
Posts: 1460
  Quote ArmenianSurvival Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 14-Apr-2005 at 03:10

Originally posted by akıncı


After 4-5 searches i found a government site that displays the Ottoman archives.Enjoy!

You said thats a government site? Theyre the ones being accused!

And most of us dont speak Turkish, Effendi. And i dont feel like making my dad read all that and translating it to me,lol.



Edited by ArmenianSurvival
Mass Murderers Agree: Gun Control Works!

http://en.wikipedia.org/wiki/Van_Resistance

Քիչ ենք բայց Հայ ենք։
Back to Top
Guests View Drop Down
Guest
Guest
  Quote Guests Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 14-Apr-2005 at 05:14
Originally posted by ArmenianSurvival

You said thats a government site? Theyre the ones being accused!

And most of us dont speak Turkish, Effendi. And i dont feel like making my dad read all that and translating it to me,lol.

I dont think your dad could understand it, if he didnt live during Ottoman times, because even I dont understand most of the texts written in Ottoman language...

Also the Ottoman governmental records are the ones which are the purest, because they didnt even had the idea of denying or changing some facts to avoid the negative impression against world media.

Back to Top
Phallanx View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 07-Feb-2005
Location: Greece
Online Status: Offline
Posts: 1283
  Quote Phallanx Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 14-Apr-2005 at 06:17
I'm very sorry for you


What on earth are you talking about, have you totally lost any connection you allegedly had to the topic????


To the gods we mortals are all ignorant.Those old traditions from our ancestors, the ones we've had as long as time itself, no argument will ever overthrow, in spite of subtleties sharp minds invent.
Back to Top
akıncı View Drop Down
Chieftain
Chieftain
Avatar

Joined: 12-Mar-2005
Location: Turkey
Online Status: Offline
Posts: 1449
  Quote akıncı Quote  Post ReplyReply Direct Link To This Post Posted: 14-Apr-2005 at 06:18
Originally posted by ArmenianSurvival

Originally posted by akıncı


After 4-5 searches i found a government site that displays the Ottoman archives.Enjoy!

You said thats a government site? Theyre the ones being accused!

And most of us dont speak Turkish, Effendi. And i dont feel like making my dad read all that and translating it to me,lol.

Just like alprslan said.But your accusation was made before but our government proved that the archives were original.

Turkey cannot be held responsible for anything

"I am the scourage of god appointed to chastise you,since no one knows the remedy for your iniquity exept me.You are wicked,but I am more wicked than you,so be silent!"
              
Back to Top
 Post Reply Post Reply Page  <1234 10>

Forum Jump Forum Permissions View Drop Down

Bulletin Board Software by Web Wiz Forums® version 9.56a [Free Express Edition]
Copyright ©2001-2009 Web Wiz

This page was generated in 0.219 seconds.